kickblik

Verworden

2006-10-02T23:33:00.000+02:00

M'n Australische schoenen zijn na 2,5 jaar trouwe dienst afgeschreven. Ik heb ze vervangen door de nette schoenen die al jaren vrijwel ongebruikt in de kast stonden. Een paar weken heb ik een paar nette overhemden gekocht, en enkele pantalons zouden m'n kledingkast ook niet misstaan.

Al jaren heb ik geen frituur meer aangeraakt. Het 'zomaar' biertje wordt een zeldzaamheid. Het behalen van mijn Bachelor diploma kan ik af gaan tellen. Mijn huisgenoten zijn inmiddels alumni.

Ik verburger!

Afgelopen zomerseizoen was mijn gemengde softbalteam tenonder gegaan door het ontstaan van een damescompetitieteam bij mijn vereniging. Als heer heb je dan pech. Een nieuwe uitdaging was snel gevonden als landelijk honkbal umpire. Dat was soms zwaar, als 'jonge knul' proberen sommige spelers en coachers je te manipuleren. Grote boze schreeuwende honkballers zijn intimiderend. Enkele malen heb ik noodgedwongen mensen het veld af moeten sturen. Dezelfde avond lag ik dan in bed nog na te rillen.

Met goede coaching ben ik er overheen gegroeid. Mij naai je geen oor meer aan. Aggressief doen? Je koelt maar een minuutje af en dan meld ik je dat het afgelopen is met die onzin, ga lekker honkballen. Dat dwingende advies wordt vrijwel altijd opgevolgd. Mij breng je niet van m'n stuk, werk je niet in de stress. Rustig en resoluut zijn sleutelwoorden in elke beoordeling die ik ontvang.

Ik volgroei!

De motor heeft zojuist de 6000-kilometer beurt achteraf. El Bandito, de gespierde broer van wijlen Suzi, is in staat tot alles, van scheuren tot toeren. Sinds ik bij een dijkritje langs de Rijn expliciet ben gaan 'hangen' naast de motor in de bocht, gaan de snelheden gestaag omhoog. Ik rij naar mijn gevoel niet harder, maar de snelheidsmeter geeft steeds hogere cijfers.

Ik moet eens het circuit op!

Over niet al te lange tijd wordt ik alweer tweeëntwintig. Een levensjaar wat onder andere in teken zal staan van de Introductie Kommissie. Ik kijk ernaar uit. Samen met de bedrijvigheid, het sporten, mijn vrienden, het rijden en bovenal een liefhebbende familie vermaak ik mij prima.

Ik leef!

Ezelsbruggetje

2006-06-23T12:30:00.000+02:00

Hare Majesteit Test Instrumenten. Super Relaxt Selecteert Beatrix Engelse Moordwapens voor SM-interactie.

Wie herleidt welk rijtje van een tweedejaars Psychologie-vak ik hiermee onthoudt?

Een zachte troost

2006-06-17T01:30:00.000+02:00

Eeuwig vrijgezel zijn heeft zo z'n nadelen.

De vraag "heb je nou al een vriendin?" bijvoorbeeld, waarna er met onbegrip gereageerd wordt op een ontkennend antwoord.

Of als je na maanden lol trappen toch initatief neemt naar een leuke vrijgezelle dame, om vervolgens één van de vele versies van "je bent ontzettend leuk, echt waar, maar wil helemaal niets met je behalve gewoon vrienden zijn" te horen. Uiteraard krijgen ze niet veel later een relatie met een ander.

Erger: met een rekensommetje aantonen dat die steekproef met verloop van de jaren statistisch significant geworden is. Wat doet dat met m'n toekomstbeeld? Ik zie mezelf toch als iemand die over 10 jaar gelukkig getrouwd is en kinderen heeft; misschien moet ik die wensen maar laten varen en me voornemen samen te gaan wonen met een schuur vol motoren; kan een grote teleurstelling voorkomen!

Niet lang geleden heb ik een zwarte teddybeer aangeschaft (ook om enkele goede doelen te steunen). Die ligt nu in bed, dan valt er ergens mee te knuffelen. Een zachte troost.

Pakken hypocrisie

2006-06-16T22:51:00.000+02:00

Toch frappant: loop ik eens in een chique pak door de faculteit (stropdas in Dubbele Windsor-knoop, breed is stoer!), en opeens groet letterlijk iedereen je.

Al heeft een aap een gouden ring, het blijft een aap.

De 'War Nerd'

2006-03-10T21:11:00.000+01:00

Geschiedenis is leuk. Het wordt ook interessant wanneer het over belangrijke beslissingen gaat. Verkeerde beslissingen met catastrofale gevolgen zijn entertainment waar geen maandprogrammering van Talpa tegenop kan (overigens staat Talpa bij ons thuis nog steeds aangenaam weggefrut op kanaal 24). Een boeiende smaak in de geschiedenis is die van de oorlog. Van de Azteken tot de Amerikanen, hun opkomst (en val) komt voort uit Der Krieg.

Groot was mijn plezier vandaag toen ik de columns van Gary Brechter ontdekte. Deze Amerikaan, schrijvend voor een Russische internetkrant, noemt zichzelf de 'war nerd': dik, lui, schoolverlater en weet alles over oorlog. In zijn vele artikelen schrijft hij in duidelijke taal, met veel humor en een alternatieve blik over vele oorlogen, van Irak tot Afrika tot historische conflicten. Ook de onderwerpen zijn divers: ideologie tot effectief Irakees wapentuig tot Indiana Jones verhalen over vliegvelden bombarderen met omgebouwde landbouwvliegtuigjes in het wilde Afrika.

Over smaak valt wel te twisten. Waarom was er ten tijde van de Oude Grieken bijvoorbeeld geen terrorisme of guerilla oorlogvoering? Simpel! Terrorisme werd beantwoord met genocide. Daarom houdt de 'war nerd' van Afrika: daar doen ze nog niet moeilijk over burgerslachtoffers.

Voor iedereen die verveeld is van Irak en Afghanistan, de 'leukste' oorlogen voor 2006 heeft de 'war nerd' voor u geslecteerd:
2006 War Preview.
(je kan door zijn artikelen heen scrollen)

Toppie!

2006-02-02T08:55:00.000+01:00

Brits reclame filmpje

Nieuwe buren

2006-01-22T13:27:00.000+01:00

We zijn er vanaf. M'n beide huisgenoten en ik hoeven het niet meer aan te horen.

Schelden, krijsen, *KNAL*, luid gejank. De schuivende meubels en harde Frans Bauer als mevrouw aan het stofzuigen was, waren acceptabel. Het gillen van de kinderen die afgeranselt werden en het luide ouderlijke commentaar op hun gedrage een stuk minder.

Maar we zijn verlost, ze zijn verhuisd, en de nieuwe bovenbuurman lijkt heel aardig.

2005

2005-12-31T02:07:00.000+01:00

2005. Een jaar dat langer lijkt dan eerdere jaren.

Mijn eerste uren waren op de Dam, te Amsterdam, aan het werk op het concert. Telefoneren tussen de knallen door.

Eind maart werd ik een gelukkiger mens. Nooit zoveel plezier gehad als op de motor. Twente, de Achterhoek en de Veluwe ken ik sindsdien op m'n duimpje. Vakantie in Luxemburg als klap op de vuurpijl.

In mei verhuisd naar een kleiner huis, met twee huisgenoten die vrienden geworden zijn. Het voelt goed, en scheelt in de portemonnaie.

De zomervakantie kende twee hele leuke weekends met vrienden. Plankgas naar Berlijn en toeren op de Veluwe.

Augustus is ongetwijfeld de bijzonderste maand uit m'n leven.

Ooit een DVD-film gekeken met 'Alternate Endings'? Een van de mijne is een overlijdensakte gedateerd 21 augustus 2005. Doktor en politieagente spraken van een klein wonder en ik kwam er met een gebroken pols vanaf. Sindsdien leef ik op 'geleende tijd', een raar gevoel.

Twee dagen later geweld gebruikt. Twee studenten haalden een kutgeintje uit, wat m'n pas gebroken arm behoorlijk pijn deed. Een trap in de maag met stalen neus bracht ze tot inkeer. Niet iets om trots op te zijn, maar als vermeend weerloos doelwit weer ik me graag.

Nog geen week na het ongeluk een eerste vriendinnetje. Vier dagen later was het weer voorbij. Heb van begin of einde nooit echt wat begrepen. Was zolang het duurde wel héél leuk.

Tsja, de liefde. Behalve zojuist genoemde Duitse (wat meer voor lust door kan), was er wel iemand. Zo'n zes maanden na de constatering "dat is wel een hele leuke meid" na een gezellige avond toch eens gevraagd of het omgekeerde ook het geval was. Helaas, leuk als gewoon vrienden, niet meer dan dat. Het bekende antwoord, wat ik tussen m'n oren wel had verwacht, gekeken naar behaalde resultaten uit het verleden.

Dat stelt me teleur, ik had betere hoop. Toch is het ook bemoedigend. Liefde lijkt voor mij vooral een zaak van emotionele schadebeperking, en ik word er goed in. Heb die gevoelens dit keer lang laten bezinken (een half jaar) en ze duidelijk weten te communiceren, zonder het onderwerp te kwetsen. Respect voor haar gevoelens is belangrijk. Ook m'n eigen gevoelens respecteer ik, door ze gericht te uiten, en geen beloning te verwachten.

Als ik jou, als lezer, iets mee mag geven, is om familie en vrienden eens letterlijk te vertellen hoeveel je van ze houdt. Het leven kan immers echt elk moment voorbij zijn, en je wil het toch niet niet gezegd hebben..?

Om daar, als afgrijselijk afgezaagd cliché, een songtekst aan toe te voegen:

The Calling - Thank You
Look around, the writing's on the wall
Don't you think we're all feeling crazed
In a world, where nothing's as it seems
Paved with broken dreams, I found truth
My god, I should know you're right
I should know it's right to say I thank you for my days

Chorus :
Come around and see the other side
Stepping stones, away from the limelight
Come around and breathe in peace of mind
And for it all, I thank you. I thank you.

Sit down, lose yourself in thought
Then you might find out it's all we've got
Take a chance, the future's in your hands
Make it what you can before your time has reached the end

Chorus

Come around and see the other side
Stepping stones, away from the limelight
Come around, and breathe in peace of mind
And for it all.. You You'll make it - on your own
Yeah, You're free...
Stepping stones away from the limelight
Come around and breathe in peace of mind
and for it all I thank you, I thank you, I thank you, I thank you

Gelukkig 2006!

"Zonder motor ga ik dood"

2005-12-17T23:58:00.000+01:00

Ik word er wat gevoelig over. Omvergekegelde motorrijders.

VVD'er Pieter Hofstra heeft me gemaild, met een toelichting op de motie die de 2e Kamer aangenomen heeft. Die motie is een dringend verzoek aan de minister V&W de plaatsing van de cable barrier te verbieden. Hoera. Nu moeten die achterlijke Groningse bestuurders nog met de neus op de feiten gedrukt worden.

Elk ongeluk dat ook maar lijkt op het mijne is schrikken. Dat beschouw ik zo breed als 80km/u voorrangswegen waar onze vierwielige vijanden hun brik er voor gooien. En dan lees ik nog de verhalen van mensen die het na kunnen vertellen. Bijvoorbeeld: 9 dagen coma, verbrijzelde botten, verwijderde spier (bron).

Het kan gelukkig ook anders. Deze held springt over het koekblik heen, heeft wat schrammetjes, terwijl de automobiliste de motor in haar nek getorpedeerd krijgt. Soms is er dan toch rechtvaardigheid (bron).

Eigenlijk zouden auto's verboden moeten worden, gezien hun gebruikers zo weinig inzicht combineren met zo'n gevaarlijk moordwapen. Het perceptief en anticiperend vermogen van een goudvis samen met radio, kranten, laptops, bellen, make-up. Vraag een automobolist eens om vijf vormen van gevaarlijk glad wegdek. Wedden dat hij zelfs de inkopper olie niet weet te bedenken, laat staan de rest. Die lui hebben echt geen idee waar ze mee bezig zijn.

Dat wil ook wel eens blijken. Lees hier het vermakelijke relaas van een motorrijder die een kettingbotsing van auto's voor en achter hem ziet aankomen en eromheen rijdt. Da's geen toeval, da's superieur verkeersinzicht is.

En ik? Ik krijg een heel warm gevoel van binnen van de volgende steunbetuiging:

Ik kan mijn crashes al niet meer herinneren allemaal zo vaak ben ik wel niet op mn plaat gegaan maar ja ik reed ook wel erg ruw of werd aangereden.

Zonder motor ga ik dood. Das mijn ziel en leven.

Niks lekkerders om dan even te ontsnappen op je motor weg van al dat sociale gezeik bron.

Pikant detail: de schrijver heeft zijn echtgenote ontmoet tijdens revalidatie in het ziekenhuis, zij is verpleegster. Als dat geen geluk bij een ongeluk is.

Rekenen en kiezen

2005-12-06T20:12:00.000+01:00

Zorgverzekeringen vergelijken

Het is tijd om een zorgverzekering voor 2006 te kiezen. Daarin is een grote keuze: hoeveel eigen risico te nemen (0, 100, 200, 300, 400 of 500 euro). Dit lijkt eenduidig, maar met de 255 euro no-claim korting wordt het een aardige puzzel.

Uitgaande van een 21-jarige man uit Enschede, met de goedkoopste verzekering volgens Zorgplanet, alle bedragen in euro's:

(even naar onder scrollen, Blogger verneukt de lay-out helaas)

eigen risico	0	100	200	300	400	500
premie/maand	86,50	80,50	75,50	71,50	68,00	65,60
premie/jaar	1038	966	906	858	816	786
no-claim	255	255	255	255	255	255
Casus
220*	823	751	691	643	601	571
220+2100	1023	951	891	843	801	771
220+100+200+300*	1038	1306	1291	1243	1201	1171
220+100+1000*	1038	1206	1246	1298	1356	1326
gemiddelde	980,50	1053,50	1029,75	1006,75	989,75	959,75

(wie er een wiskundige fout uit vist is mijn held, volgensmij klopt het zo)

De cijfers bij 'casus' zijn gemaakte medische kosten per jaar. Ik heb bewust wat uiteenlopende profielen gekozen. Alle vier tezamen vormen ze een ietwat pessimistisch beeld van mijn ziektekosten..

Opvallend is dat de gunstigste gevallen bij nul en bij 500 euro eigen risico zijn.

Wat is het verschil tussen 500 en 0 euro? Als je meestal weinig medische kosten maakt, hoef je maar ruim een jaar zonder ernstig probleem a 1000 euro te zitten om 'winst' te maken...

Voor mij, als bijna nooit zieke, lijkt 500 euro het meest interessant. Eventueel moet ik bij de volgende motor een ongevallenverzekering nemen, dat ding is het grootste risico op die ene enorme schadepost.

Zijn jullie dat eens? Of zelf andere bevindingen?

Geen duim omhoog

2005-11-30T21:55:00.000+01:00

Voor een minor-vak (ja, ik weet dat dat tegenwoordig zonder streepje hoort) moet er vrijdag een presentatie gegeven worden, met een groep.

Vanochtend afgesproken. Collega 1 had het boek nog niet, niks gelezen, geen casus gezien. Collega 2 idem. College 3 had wel een boek, en de casus gelezen. De theorie echter niet.

Zucht, ik presenteer wel en regel de presentatie zelf. Volgende keer jullie. Anders ga ik de docent mailen over wat ongewenste meelifters...

Sporen in de sneeuw

2005-11-29T00:36:00.000+01:00

M'n huisgenoot vroeg of ik door de tuin gelopen had, want er stond een spoor in de sneeuw. Nee, dat was jij toch?

Hmm. Dat is een inspectie waard.

Wat blijkt, iemand is over het (ruim 2 meter hoge) hek geklommen, en is naar de achterdeur gelopen. Dit zit potdicht, met goed hang- en sluitwerk. Toch is het een naar idee, een snuffelende potentieële inbreker. We wonen tenslotte niet in de beste buurt, en inbrekers hebben de neiging terug te komen.

Dus gingen we zelf de steeg in. Hoe zouden wij er overheen komen? Het hek zelf is niet beklimbaar aan de buitenkant, en erg hoog. Twee halfhoge paaltjes in de steeg lijken echter schuldig; een handig opstapje. Comfortabel is anders, maar je komt er het hek mee over. Het klopt ook met de sporen in de sneeuw.

Wat te doen? Na wat rommelen in de berging, vind ik een vieze halfvolle pot vaseline plus kwast. Verven maar!

De paaltjes en het 'kwetsbare' deel van het hek zijn nu moddervet. Ook alle andere 'mogelijke handvaten' hebben een lik gekregen. Glad. Hoewel de echte inbreker er toch langs komt, zijn de bijbehorende vieze handjes en slipgevaar een extra reden om liever bij de buren in te breken.

Gevonden voorwerpen

2005-11-28T20:55:00.000+01:00

Ze zeggen dat het Openbaar Vervoer leuk is. Dat je ontspannen aankomt, alle ruimte hebt en dat het goedkoop is. Jij en ik weten wel beter: het is volkomen kut. In het standaard reisje naar of van m'n ouders vijf maal overstappen, om tandenknarsend te merken dat de trein wéér te laat komt, waardoor je de volgende aansluiting mist. Olé. Zo kwam ik vandaag, in tijdnood, met volgestouwd 80 liter backpack aanzetten op vergadering, en zonder de aantekeningen die ik op m'n kamer heb liggen. Doh.

Toch was deze reis spannend. Niet vanwege vallende bomen of ontevreden Molukkers, maar omdat ik onder een krantje een dik notitieboek vond. Vergeten. Interessant.

Het pak valt bijna uit elkaar van ellende. Uitgeprinte sheets met aantekeningen, huiswerkopdrachten, formulieren, veel pagina's vol notities over verschillende vakken. Ojee, met dit verlies zal de eigenaar niet blij zijn.

Na een zoektocht vind ik een interview van een student Social Pedagogische Hulpverlening, aan de Christelijke Hogeschool Ede. Telefoonnummers die niet werken. Wel een e-mail adres. Gewoon proberen.

En? Inmiddels is de hele blije eigenaar gevonden.

Dat was dan weer de goede daad voor deze week, en het is nog maar maandag!

Suzuki Motor Show

2005-11-28T20:21:00.000+01:00

Een drukte vol snorren en verkopers in donkerblauwe blousen (met de gekende 's') die poetsen. Een druk, afgewerkt decor, wat je van een TV-studio verwacht. Veel bewakers, meer bezoekers. Een vader met digitale camera, en dan kiekjes schieten op motoren van alle vormen en maten. Helaas, op de MotoGP noch de Superbike mag je niet zitten, de rest wordt uiteraard geprobeerd.

Los van choppers, crossers en één-paardenkracht-per-kilogram racemonsters, ook serieus kijken. Waarvan krijgt deze motorrijder de (spreekwoordelijke) stijve?

Geil

Geiler

Geilst

We have a winner. Een sportieve V2 met Yoshimura knalsigaar. Porno op wielen.

Strafrecht

2005-11-18T23:21:00.000+01:00

Ik heb geen kaartje, bloemetje of zelfs maar een telefoontje van hem gehad. Hem heb ik wel eens gebeld. Het viel me tegen. Zijn echtgenote riep op zeiktoon dat ik de naam verkeerd uitsprak, hij was zakelijk.

Komt hij er zo vanaf? Misschien een standaardboete voor geen voorrang verlenen? Dat terwijl ik er drie maanden later nog altijd behoorlijk kapot van ben. Nu de centen binnen zijn, vraag ik me af waar de lol gebleven is...

Ik kan er nog steeds om janken. Leef nog steeds op geleende tijd. Asfalt glimt niet meer. Ik dacht dat vrouwen goed harten konden breken, maar zo'n koekblik doet het ook goed.

Post van het Openbaar Ministerie.

Ik ben de officier van justitie die belast is met de behandeling van dit ongeval en ik deel u mede, dat ik de veroorzaker van dat ongeval strafrechtelijk zal vervolgen.

Krijg nou wat.

Zo'n politie-rapport heeft dus nut. Sporenonderzoek, verklaringen, verslaglegging. Goed genoeg om te bewijzen dat dit niet zomaar een ongeluk is, geen jammerlijke samenloop van omstandigheden. Weer, weg, borden, zicht, weggedrag waren allemaal perfect. Toch trapte hij het gas in.

Wat fijn dat het strafrecht om de hoek komt kijken.

Nu hopen dat de rechter het recht ziet.

De moord op Sinterklaas

2005-11-12T13:29:00.000+01:00

Vanmiddag was de intocht van Sinterklaas op Nederland 3. Op Nederland 2 was het nog leuker, daar hadden twee 'gebaren pieten' (doventolken) veel plezier.

Met zulke kijkcijfers met zoveel kinderzieltjes, schoot het me te binnen. De Hofstadgroep en hun broeders moeten hun loodvergiftiging niet toedienen aan politici, filmmakers of ministers, maar aan Sinterklaas. Hem bij de intocht publiek vermoorden, dat is pas een schok voor alles waar Nederland voor staat. Miljoenen huilende kinderen en een stuk cultuurerfgoed de lijkenkist in, wat is er erger dan dat?

Zo krijgt de intocht kijken wel thiller-achtige trekken. Gelukkig ging het goed, maar in 2006 kijk ik weer.

Gewurgde astmakindjes... Nee.

2005-11-10T09:16:00.000+01:00

Het is geen makkelijke keus.

Met uitgekeerde centen op de bank, en nog wat meer vergoedingen onderweg, kan ik wat kopen. Maar wat?

Mijn klein rijbewijs duurt nog tot december 2006. Suzi had die tijd moeten overbruggen (en overleven), maar helaas. Zal ik maar weer een geknepen motor kopen? Zo'n arm kind met overheidsgesponsorde astma? Waar je in Luxemburg overal volgas moet rijden, laat remmen, glijdend insturen en meer capriolen om je vrienden bij te houden?

Nu ben ik 21, dus kan ik ook gewoon het onbeperkte rijbewijs direct halen. Kost wat geld en tijd, maar dan kan ik legaal een motor rijden die de tegels uit de straat trekt. Een motor met open luchtwegen die in hoge toeren gillend naar voren knalt in plaats van kuchend inhoudt.

Ik heb er lang over na moeten denken, maar nu ik het uitdruk als het kind waar Papa Staat met z'n hand het nekje dichtknijpt, of de onbedwongen topsporter, is het me duidelijk. Tijd om een rijschool te bellen voor een paar herhalingslesjes en 'n examenpakket.

Bedrijfsvragen

2005-11-05T13:53:00.000+01:00

O*NET

Summary Report for:
27-3042.00 - Technical Writers

Write technical materials, such as equipment manuals, appendices, or operating and maintenance instructions. May assist in layout work.

Sample of reported job titles: Technical Writer, Information Developer, Documentation Specialist, Technical Communicator, Engineering Writer, Documentation Designer

[knip]

Ben ik dat? En hoe herken ik dat in anderen?

Praktische vragen bij mijn bedrijfsvoering, waarbij mijn studie nuttig blijkt. Wauw.

Zo zijn er meer vragen. Enkele of dubbele boekhouding? Bellen, schrijven of mailen met potentieële klanten? Is winst mijn bedrijfsdoel, of slechts randvoorwaarde voor persoonlijke ontwikkeling?

Wat me bovenal boeit is mijn product. Documentatie is breed. Het schrijven heeft nieuwe stimuli die niet met logische instructies te verwerken zijn. Wat is kennisoverdacht precies? Met welke criteria beoordeel je de kwaliteit? Hoe bewaak ik de kwaliteit als ik anderen laat schrijven? In welke mate is het produceren te standaardiseren? En hoe hang ik aan dat alles een prijskaartje?

Waar wil ik heen?

Wil ik met minimale overhead, afgaande op intuïtie en ervaring, een leuke bijverdienste hebben?

Of wil ik al doende het productieproces standaardiseren, de routekaart voor het schrijversdoolhof ontwerpen, geschikte mensen vinden en groeien?

Als ik mijn minor Bedrijfskunde geloof, zijn beiden levensvatbare recepten.

Los van dit dagdromen, terug naar de vraag van nu: hoe krijg ik die nieuwe opdracht binnen?

Smartengeld.

2005-11-01T23:29:00.000+01:00

Vanmiddag had ik een lang en nuttig telefoongesprek met de vriendelijke dame van de rechtsbijstand. Hoewel ik graag bij de feiten blijf, schiet het er toch in.

Ik zie het weer, die grote opdoemende motorkap en het vliegen over asfalt. Schreeuwend van de pijn om hulp roepen omdat ik voel dat het mis is. De botbreuk die bij elke drempel in de ambulance uit elkaar getrokken wordt. Huilen bij het wrak van wat een halve dag eerder je meest geliefde bezit was.

Het praten wordt er niet makkelijker op met een brok in de keel.

Toen begon ze erover. Smartengeld. Meneer Van Dale zegt:

smar·ten·geld (het ~)
1 vergoeding voor toegebracht letsel, en voor morele of ideële schade.

Bij het horen van het woord reageer ik lacherig. Smartengeld? Voor mij? Leuk hoor, maar is dat nodig?

'Meneer, u bent slachtoffer van een zwaar ongeval en geeft aan daar op verschillende manieren hinder van te ondervinden'.

En ik geef in. Volstrekt gelijk. Huilen en janken hoort er helaas bij, ook voor zelfverklaarde stoere motorrijders. Emotionele schade valt niet in euro's uit te drukken, maar wat extra's op m'n bankrekening kan geen kwaad. Dat smartengeld, daar gaan wij achteraan.

Ik zeg bewust 'wij'. De hulp voelt namelijk als een enorme kracht aan je zijde. Het is goud waard, een rechtsbijstandverzekering van Univé.

Asjemenou?

2005-10-30T22:05:00.000+01:00

Is het dan zover?

Kennissen van gevorderde leeftijd (bejaarde is zo'n rotwoord) die, tijdens geroezemoes in een restaurant, zich naar je buigen en op bezorgde toon vragen 'heb je al een vriendinnetje?'.

Op het ontkennende antwoord volgt zo'n onbegrijpende blik. Niet de plagerijen van vroeger, maar oprechte zorg.

Tsja. Wat moet ik daar nou weer mee?

Ivoren toren: resultaten?!

2005-10-26T19:27:00.000+02:00

Nieuwsbericht Motorrijders Actie Groep

Minister Peijs gaat met de MAG aan tafel
Gepost op Woensdag, 26 oktober, 2005 door redactie @ 18:08

In de Tweede Kamer is op woensdag 26 oktober 2005 veel aandacht geweest voor motorrijdend Nederland. Tijdens een overleg met de Tweede-Kamercommissie voor verkeer en waterstaat is minister Karla Peijs door nagenoeg alle fracties gewezen op het belang van meer inzet voor motorrijdersveiligheid.

Tijdens het overleg heeft minister Peijs de harde toezegging gedaan om samen met de Motorrijders Actie Groep (MAG) in kaart te brengen op welke punten langs de Nederlandse wegen moet worden begonnen met het ‘motorvriendelijk' maken van vangrails.

De minister zei letterlijk tegen de Tweede Kamer: "Ik wil u graag toezeggen dat er nu inderdaad iets gaat gebeuren. Dat als zij zeggen ‘die bochten moet je aanpakken' dat we dat ook inderdaad gaan doen."

[knip]

Nu dicht ik mezelf vast teveel eer toe, ik ben niet de enige die hierom lobby't. Toch maakt het me trots dat er, kort na het aanschrijven van onderstaande politici, de minister er zo hard opgewezen wordt.

Heb ik dan echt invloed uitgeoefend? Wauw... Ik voel me een beetje trots :-)

Uitslag ivoren toren test

2005-10-25T14:00:00.000+02:00

En wat blijkt?

De eerste reactie arriveert ogenblikkelijk van VVD'er Pieter Hofstra. Het blijkt een valse start: een automatisch antwoord, waarin gemeldt wordt dat er niet persoonlijk geantwoord op. Wel zal het meegenomen worden. Jaja, en ik heet Mickey Mouse.

Binnen twee uur reageert Max Hermans van de LPF. Hij blijkt recent aandacht besteed te hebben aan het onderwerp en mijn zorgen te delen. Met het bijgevoegde persbericht en referentie een kort en krachtig antwoord op mijn vraag.

SP'ster Arda Gerkens draait kennelijk overuren; zij antwoordt halverwege de avond. Ze schrijft kort en informatief, over hoe het proces bij de overheid loopt. Ook belooft ze de minister aanstaande woensdag tijdens het debat over verkeersveiligheid te vragen naar de stand van zaken. Echt? Klinkt betrokken, het zal me benieuwen.

Twee dagen later mailt een beleidsmedewerker van SGP'er Kees van der Staaij. Kennelijk is de politicus zelf niet bereikt, maar een tweemansfractie zal het vast druk hebben. Diederik van Dijk meldt dat zijn partij veel waarde hecht aan het onderwerp, vanuit hun betrokkenheid met het menselijk leven. Hij sluit af met een regel die mij nog het meest oprecht van allemaal doet overkomen: "Uw mailtje stimuleert ons om dit punt tijdens één van de volgende kamerdebatten over verkeersveiligheid opnieuw naar voren te brengen".

De aangeschreven politici van Groenlinks, CDA en D'66 hebben niet gereageerd. De reactie van de VVD'er telt ook niet als inhoudelijk of persoonlijk.

De politici die wel reageren zijn van kleine partijen, op alle extremen van het politieke spectrum: de socialistische/communistische SP, de conservatief-christelijke SGP en de hoe-staat-dat-in-Pims-boek-LPF. Kennelijk bereik je daar als burger wel iets...

Of, om het te visualiseren, stel je die ivoren toren voor. Bovenin met de vingers in de oren, glurend in Sarumans kijkbol staan Groenlinks, CDA en D'66. De PvdA zit als kluizenaar opgesloten op zolder, de VVD durft het balkon nog te betreden. Onderaan staan LPF, SP en SGP als Gandalfs schijnbaar onmogelijke coalitie. Hopelijk krijgen ze ooit die toren om.

Vraag en antwoord

2005-10-23T23:52:00.000+02:00

Handboek voor de startende en kleine ondernemer over belastingen en werknemersverzekeringen. Waar krijgen ondernemers mee te maken? Welke eisen worden er gesteld aan de administratie? Hoe zit 't met investeringen en met bedrijfsruimte? Wat te doen als er personeel in dienst komt? En vooral, welke gevolgen hebben deze kwesties voor de belastingen en werknemersverzekeringen? Vragen waar elke ondernemer antwoord op zoekt.

Yeeh, dit is de uitnodigende kaft van het handboek 2005 'Ondernemen' van de Belastingdienst. Intimiderend, met zijn kleine 200 pagina's, gesmijt met termen en eindeloze 'als dat, dan mogelijkerwijs' constructies.

En hoe weinig uitnodigend het ook mag lijken, met wat geconcentreerd leeswerk ben ik snel wat wijzer. Ik voel me al bijna welkom in de regeljungle van het ondernemerschap. Het boeit me. Niet die Belastingdienst, wel de manier waarop ik de materie leer. Het is een voorbeeld. Mensen via het geschreven woord leiden door doolhoven is immers de dienst die ik zelf ook wil verkopen.

Ivoren toren test

2005-10-19T12:44:00.000+02:00

Twee weken terug schreef ik over een brief aan een politicus. Zoals een lezer al verwachtte in de comments, wist deze CDA'er de reply knop van zijn mail niet te vinden.

Wat naar. Heb ik als burger meer in te brengen dan enkel een stem?

Om de aandacht te trekken, maak ik gebruik van een gruwelijk recent binnenlands nieuwsbericht: klik!

Het onderzoek naar dit ongeluk is nog niet afgerond. Vermeende achtergrond uit verschillende bronnen, o.a. politie-medewerkers: de motoragent was meestal werkzaam in de stad, en reed daarom slechts op een lichte motor (Honda Transalp). Vlak voor het ongeluk wou hij een automobilist aanhouden, die de agent vervolgens poogde te rammen. Hoewel motoragenten kunstenaars op twee wielen zijn, is de automobilist in zijn tweede poging geslaagd, en doorgereden. De agent is buiten levensgevaar, een onderbeen kwijt en wordt kunstmatig in slaap gehouden. De dader is nog niet van z'n bed gelicht (ik hoop dat het een hardhandige arrestatie zal zijn, hufter). Steunbetuigingen kunnen naar dit speciaal geopende adres: politietarwewijk@hotmail.com.

Wat heeft dit met politiek te maken? De aard van de verwondingen, en de foto's, wijzen op wederom een bloederige filering door vangrails. Een visuele en aangrijpend argument om d'r eens wat aan te doen. Tijd om te mailen!

Hoewel de inhoud me aan het hart ligt, is er een interessanter aspect: kan ik politici vinden, aanschrijven, en krijg ik dan ook uberhaupt een antwoord? Welke partijen laten zich vertegenwoordigen door politici die de burger negeren? Hoe hoog is de Haagse ivoren toren?

Wie moet ik aanspreken? Ik meen vertegenwoordigers van politieke partijen in de wetgevende macht, de Tweede Kamer. Een zoektocht op internet levert het volgende op.

SP

Arda Gerkens
Verkeer en waterstaat
A.Gerkens@tweedekamer.nl

GroenLinks

Wijnand Duyvendak
Verkeer en Waterstaat
W.Duyvendak@tweedekamer.nl

LPF

Max Hermans
Verkeer en Waterstaat
M.Hermans@tweedekamer.nl

SGP

Kees van der Staaij
Verkeer en Waterstaat
C.vdStaaij@tweedekamer.nl

PvdA
???
Helaas zijn de portefeuille's van de Tweede Kamerleden op de PvdA site zo algemeen, dat ik hun vertegenwoordiger over Verkeer er niet uit af kan leiden. De PvdA faalt dus reeds aan de voordeur.

CDA

Siem Buijs
VWS
s.buijs@tweedekamer.nl

D'66

Boris van der Ham
Verkeer en Waterstaat
B.vHam@tweedekamer.nl

VVD

Pieter Hofstra
Verkeer
P.Hofstra@tweedekamer.nl

En nu?

Tijd om een mail op te stellen over dit onderwerp, met relevante vragen voor deze kamerleden. Wie zal antwoorden? Wie niet? Wie luistert er naar meer dan je vierjaarlijkse stem?

Nieuwe performance criteria

2005-10-14T21:21:00.000+02:00

Plat op de vloer, neus op de grond. Vuisten gebald, zoals vroeger bij karate. Afzetten en de rug recht houden. De push-up...lukt... Maar de manier waarop maakt me niet vrolijk. Ooit knalde ik er vijftig achter elkaar doorheen. Is het dan gebeurd?

Sinds het ongeluk kan ik m'n jarenlange bijbaan niet uitvoeren. Evenementenbouw is helaas iets wat mijn pols op het moment niet aankan. Na 2 decennia sterker, sneller en beter is de lichamelijke aftakeling kennelijk begonnen.

Misschien is het tekenend. Misschien is het de tendens die ik gewillig moet volgen: minder brute kracht en meer brainpower (nee, niet de rapper). Hoe dan ook, ik moet op een manier aan de centen komen. Het huis voelt veel te leeg zonder motor in de schuur.

Vandaag een eenmanszaak ingeschreven bij een vriendelijke heer van de Kamer van Koophandel. Maandag langs de Belastingdienst. Ik meen een gat in de markt te zien en de vaardigheden te beschikken om daar wat in te verdienen. De tijd zal uitwijzen of dat lukt, of dat ik op m'n bek ga.

Met het betalen van ruim 70 euro inschrijfgeld (wat ik ergens als kosten op kan voeren, naar het schijnt) verbrand ik gevoelsmatig een schip achter me. Het is uit met sterker en sneller, het teren op een onuitputtelijk fysiek. Het wordt slimmer, scherper en tactischer. Even slikken, maar het lijkt me de loop van het leven. Misschien ben ik, bijna 21, eindelijk twintiger geworden.

Politieke post

2005-10-04T09:26:00.000+02:00

achtergrond: in Groningen zijn, i.p.v. vangrails of helemaal niets (de veiligste oplossing), de gehate cable-barriers geplaatst. Dit gespannen staaldraad is lekker goedkoop, vangt ook auto's op, en kan motorrijders fileren op een wijze waar slagers jaloers van worden.

Hoera, een politicus is erin geslaagd mij te betrekken bij de politiek! Weliswaar uit pure ergernis i.p.v. iets positievers, maar toch. Heb meteen maar fanmail gestuurd aan de held, de heer Bleker, gedeputeerde van het CDA in Groningen:

Onderwerp: commentaar cable-barrier
Geachte heer Bleker,

Met grote verbazing heb ik uw commentaar op de zogenaamde cable-barrier tegenover RTL4 gelezen (bron: http://www.motorfreaks.nl/index.php/news/2869):
“De overheid kan van alles regelen, maar er zijn ook dingen waar mensen zelf voor moeten zorgen. Je moet hier voorzichtig rijden, even het gas wat minderen op de Yamaha of de Harley. Het is veilig en praktisch en er komt een bord.”

Medio augustus reed ik, als motorrijder, 'voorzichtig' op een provinciale weg. Helaas ben ik er, geheel buiten mijn schuld, door een automobilist afgereden. Een pijnlijke rol in de berm verder, verliet ik enkele uren later het ziekenhuis met 'slechts' een gebroken pols en veel pijn. Stond daar uw geloofde cable-barrier, "veilig en praktisch", hadden deze waarschijnlijk gedeeltelijk door mij heen gesneden. Een afschuwelijk beeld, wat mij doet denken aan het vierendelen in de middeleeuwen.

In tegenstelling tot wat sommigen geloven, veroorzaken motorrijders lang niet altijd hun eigen ongelukken. Het is daarom wrang te lezen dat u de moordende kwaliteiten van de cable-barrier ontkracht met een 'rijdt u maar voorzichtig'.

Ik hoop dat u in de toekomst bedachtzamer met andermans ledematen omgaat.

met vriendelijke groet,

Alexander [knip]
Enschede (maar ook weggebruiker in uw provincie)

You're out!

2005-09-27T15:23:00.000+02:00

Wat te doen met een slappe pols? De knuppel erbij neerleggen? Ja, maar wel umpire zijn! :-)

Reflectie op leven en dood

2005-09-16T23:37:00.000+02:00

Het is mooi geweest. Jullie hebben het kunnen lezen. De half jaar durende romance met het gaafste apparaat op aarde is voorbij, het inhoudsloze Phil Collins - Can't Stop Loving You voelt plots weer betekenisvol. Ik hoef slechts m'n ogen te sluiten om door te rijden, zo levendig staat het me voor de geest.

To die or not to die

De vreemdste realisatie is het dunne lijntje tussen leven en dood. Nog geen halve meter, een fractie van een seconde, frontaal koppen i.p.v. gekegeld worden, en ik had begraven kunnen worden. Of gecremeerd. Niemand die dat weet. For the record: liever koolstofdioxide dan mest, Bon Jovi's Bed of Roses, en witte chocolade bonbons op de receptie. Onderdelen verwijderen? Enkel met expliciete toestemming van nabestaanden. Donatie schijnt ethisch correct te zijn, maar een stoffelijk overschot is zonder filering al pijnlijk om aan te zien. Misschien moeten ze me gewoon in dat motorpak laten zitten, houdt de zaak bij elkaar.

De praktische aspecten van sterven zijn te overzien. De emotionele daarentegen zijn verwarrend.

Motiveer de wens te leven

Leven is niet vanzelfsprekend, heeft een onkundige automobilist mij geleerd. Ik had alles kwijt kunnen zijn. Dat doet pijn. Maar wat doet nu precies pijn? Waarom wil ik niet dood gaan? Wat neemt een automobilist die geen zin heeft om z'n nek te draaien mij af?

"Het is gebeurd, ik ga dood", dacht ik, net na de reuzeklap. Met gevoelsmatig enorme snelheid vloog ik door de lucht en zag de grond als een waas onder me door vliegen. Het duurde verschrikkelijk lang, lang genoeg om een "WAAAAAAH" te schreeuwen. Het is nog veel te vroeg om dood te gaan, zei mijn instinct. Begrijpelijk, maar weinig verhelderend. Ik wil niet dood, omdat ik langer wil leven.

De nasleep is heftig, geregeld janken als een klein kind. Vervelend, maar ook interessant. Dit is geen basale instinctieve reactie, maar verdriet gebaseerd op cognitieve processen. Ik ben me bewust van mijn gedachten, en mijn fysiologische reactie daarop kan ik voelen. Pijn is meetbaar, een gedachte classificeerbaar. Ik wil niet dood, in die mate, om deze waarde.

Oftewel

De ellende, oftewel de illusie van verlies, vertelt me wat mijn rijkdom is. Wat ik als would-be dode het meest zou missen, is me in het leven het meest waard. Het vertelt me over wie ik ben, waar ik voor sta, en waar ik heen wil. Schitterende informatie.

Wat dat voor mij inhoud is privé. Veel van mijn lezers zijn wel deel van mijn deugden. Net als de motor trouwens. Nu zien hoe ik dat met het deugd "nog veel langer leven" combineer. Ik voel me binnen vier weken twee jaar ouder, en da's voorlopig genoeg wijze lessen van stomme automobilisten.

Quiz

2005-09-11T23:53:00.000+02:00

Vind het onzichtbare voorwerp!

Als een voorwerp als dit echt onzichtbaar is (in de Achterhoek kan alles), moet ik toch eens een testament gaan opmaken...

Fast Forward graag

2005-09-10T20:10:00.000+02:00

Met trots heb ik in de sporen in de berm kunnen constateren de nieuwe wereldrecordhouder verspringen te zijn. Zo'n twintig a vijfentwintig meter vliegen, dat doet geen atleet me na. Het kost een motor, een botbreuk, en de waan dat automobilisten capabele verkeersdeelnemers zijn, maarja, record is record!

Suzi is officiëel total-loss en verkocht aan een sloper voor onderdelen. Ik krijg er geld voor terug, maar helaas niet zoveel als dat ze (noch mijn motorkleding) waard was. Schade-experts van de tegenpartij moeten immers zichzelf terugverdienen, zucht...

Nu zit ik thuis, zonder motor in de mooiste maand van 2005, onhandige kluns te wezen met m'n gipsen arm. Toeren met het familie-lid welke net een motor aangeschaft heeft? Vergeet maar. Deelname aan de softbal-toernooien waar ik zo naar uitkeek? Kansloos, al komt m'n arm uit het gips, alle spiermassa in m'n werparm is weg. Werken? Nope. Een singlet met smalle schouderbanden uittrekken? Drie minuten.

Ik droom ervan. Een motorpak (uberhaupt kunnen) aantrekken, been over het zadel gooien, starten en wegwezen. Op welke motor is de vraag die ik mezelf dagelijks stel bij het afstruinen van een rits motor handel website's. Zo leuk als Suzi wordt 't nooit meer, maar haar grote broer lijkt aantrekkelijk. Hij is ook luchtgekoeld, degelijk en heeft nog meer spierballen. Ziet er zo uit:

Mjummie.

"Ik had je niet gezien".

2005-08-26T00:15:00.000+02:00

politie.nl

Borculo / Wehl 23-08-2005 - Een 20-jarige motorrijder uit Enschede raakte maandagmorgen gewond na een aanrijding.

Een 34-jarige automobiliste [fout, automobilist] uit Borculo reed rond 09.40 uur over de Wessel van Eijllaan vanaf Ruurlo. Hij verleende op de kruising met de Ruurloseweg geen voorrang aan de motorrijder en een aanrijding was het gevolg.

De motorrijder liep letsel op aan zijn arm en knie en werd voor behandeling met de ambulance naar het ziekenhuis vervoerd.

#%&#%#%#&%$#$%&##%$#%^#/-shitzooi.

Maar onkruid vergaat niet, de spierpijn krijgt mij niet neer, over ruim een maand kan het gips eraf, en over een half jaar ben ik terug.

Doodzonde van Suzi, de schitterende machine is letterlijk onder m'n kont vandaan gekegeld. Ze kon de harde landing van 80 naar 0 km/u minder goed verteren dan ik.

De meest vermakelijke steunbetuiging:
"Sterkte met je pols. Weet niet welke pols, maar hopelijk heb je een vriendin."

Leve het gebrek

2005-08-13T13:28:00.000+02:00

Het heeft een vakantie lang geduurd, maar deze week is het dan toch gebeurd: tijd tekort! Het roept om meer inzet, meer hard werk, meer snelheid. Yippee!

Gewenning

2005-07-14T01:29:00.000+02:00

Er is een groot probleem met de thrill van snelheid.

Het went. 6000 kilometer en vier maanden verder is het zo anders.

De eerste keer op de snelweg, ik dacht van de motor geblazen te worden.
De eerste keer bochten rijden met anderen, ik haalde de maximum snelheid niet eens.
De eerste keer een te hard aangesneden bocht door trekken, dat was 180 hartslagen per minuut.

Het blijft het gaafste wat er is, maar ik heb het idee dat op sommige vlakken de grens niet meer bij mij, maar bij Suzi ligt. De stoplichtsprint (ongeslagen door auto's, zelfs met 25kW) doe ik met twee vingers in m'n neus. Harder remmen kan wel, maar wordt de vering wat zoekerig van. Bijzondere verrichtingen? No worries.

Alleen in de bochten kan Suzi nog harder dan ik, maar het gaat wel steeds stabieler steeds sneller.

Wat nu? Ik heb een kleine (en dure) wens. Pimp my Suzi! Niets visueels, geen herrie-uitlaat, maar iets wat het summum van wegligging schijnt te zijn: vering afkomstig uit de racerij. Het gevolg is niet eenvoudig uit te leggen, maar komt er grofweg op neer dat bij heftige acceleratie, hard afremmen en 'gooi-en-smijt-werk' de motor stabieler blijft (i.p.v. rond te stuiteren). Uiteraard komt die perfecte stabiliteit vooral uit mijn eigen rijvaardigheid voort (waar ik hard op oefen), maar een beetje hulp klinkt zo gaaf.

Dus lekker dromend een mailtje gestuurd aan fabrikanten HyperPro en WP met de vraag wat ze me kunnen bieden. Wie weet zit er iets betaalbaars tussen..

Bonus: reisfoto van de Luxemburgse modder!

Vergeten

2005-06-19T19:27:00.000+02:00

Mijn blik viel erop tijdens wat opruimen.

Een ongeopend kartonnen doosje, zo groot als m'n hand en een centimeter dik. Achterop staat een douane sticker en het adres van de afzender, een Australische die ik me vaag kan herinneren. Voorop staan mijn adresgegevens in geschreven blokletters, twee "Rugby World Cup 2003" postzegels a 1.65 Australian Dollars en een airmail sticker.

Da's al minstens een jaar oud. Toch maar eens open maken.

Daar vind ik een plastic mapje rondom een schijf, met een gele post-it note: "Enjoy" boven een krabbel van een blij zonnetje boven de zeegolven. Wit van boven, blauw van onder, gelabeld "Best ride" Surfaris April 04, stop ik de DVD in de speler. In de dansruimte van een hippie hostel in Byron Bay heb ik 't al eens gezien.

Zon, zee, strand, golven, vrouwelijk schoon, spelende dolfijnen, surfboards, Australie! Waaaaah. Da's alweer even terug. Het surfkamp. In the middle of nowhere de hele dag op de mooiste golven leren surfen. Wat een lol. Wat was ik bruin. En naast de surfplank op de camping erg bezopen (krijg je met een grote fles Malibu aan je zijde). En wat is het oog van Phil, welke ik per abuis getorpedeerd had met m'n board, toch blauw. Haha.

Good old times! DVD'tje om te bewaren.

Surfaris

Ja!

2005-06-01T14:31:00.000+02:00

Ja of nee?

De discussie viel de Utrechters zwaar. Een centrale grondwet van Nederland, gedeeld door alle Twaalf Provincies, is dat wel een goede zaak?

Willen we wel invloed van die Oost-Nederlands Achterhoekers? Met hun klompen en koeien en boeren rock muziek? Die economie van hen is niks, ze nemen onze Utrechtse belastingen af, en gaan hier de dienst uitmaken. Zonder een veto-recht beslissen de andere provincies misschien wel om de Domtoren af te breken vanwege de hoge onderhoudskosten. En een centrale Nederlandse overheid, dat leidt tot een superstaat waarin we onze vrijheden kwijtraken. Om nog maar niet te denken over de eindeloze bureaucratie. Oh, en de wisselkoers van de florijn voor de gulden was wat ongunstig, dus laten we daarom maar helemaal niet aan samenwerking beginnen.

Klein is goed! Laten we een ander referendum houden! Weg met de Utrechtse grondwet, en geef Utrecht, Amersfoort, Driebergen, Doorn en alle andere steden een eigen grondwet en veto-recht! Dat is goed voor economie, democratie en vrede! Kleiner is beter!

Ooit waren twee nabije dorpen autoniem, en sloegen elkaar de kop in. Totdat zij samengingen, samen bestuurden en andere regio's de kop in sloegen. Toen gingen die regio's samen en sloegen ze andere landen de kop in. Laten we nu de landen samenlatengaan, eventueel een ander continent de kop in slaan, en dan alle continenten samen laten gaan tot een wereldwijd bestuur. Historisch gezien lijkt het tot meer vrede en veiligheid te leden.

Verzekeren lijkt onaantrekkelijk. Je geeft wat weg, en krijgt misschien wat terug. Toch is het aantrekkelijk, omdat je weet dat je bij rampspoed op solidariteit kan rekenen.
Vandaag 'ja' stemmen is een vorm van verzekeren. Nederland geeft wat macht weg en krijgt wat macht terug, waarvan de balans moeilijk te voorspellen is. Wel weten we dat een solidair Europa ons, of een ander, in rampspoed als één bij kan staan. Die zekerheid is een veilig idee.

Stem ja!

Luxemburg

2005-05-17T00:45:00.000+02:00

Na Duits doorrijden en Belgisch bultig wegdek ontmoet ik de Luxemburgse luxe. Waarschuwingen verwelkom ik met een grijns. Hellingen. Slipgevaar. Haarspeldbochten.

Elders op de camping staan een aantal Duitse motorclubs. Splinternieuwe motoren, wakker worden en slapen gaan met knoeperhard ACDC. De afgelopen vijf jaar zijn ze tijdens hun pinksterweekend hier één dag wezen rijden, de rest hebben ze verzopen in de alcohol. Sukkels.

Het houtsprokkelen slaat alles. Een paar man speuren beboste hellingen af naar mooie stukken hout en gooien dat op het pad. Enkele anderen binden het achterop de motor en rijden het naar de tenten. Boomstammen van wel vier (4!) meter lang worden achterop de motor gebonden en alsof het niets is verplaatsd. Wauw.

Met het tentje uit en het zonnetje weer verschenen vliegen we. Eindeloze bochten, links en rechts, krimpend en strekkend, dalend en stijgend, blind of overzichtelijk, positief of negatief verkant, met veel of weinig grip. Wauw!

Ik kan m'n lol niet op, hoewel ik m'n collega's niet bij kan houden. Tsja, als enig 25kW rijbewijs slachtoffer (tot december 2006, grrrrr) kom ik de berg niet zo snel op en accelereer ik de bochten niet zo snel uit, al zou ik zo graag willen. Des te meer reden om de mooiste lijn te vinden, zo slim mogelijk te schakelen en wat later te remmen. Goede training.

Het kampvuur, het bier, het boodschappen halen in de stromende regen en terug heel voorzichtig op spekgladde kinderkopjes de berg af glibberen, de prachtige uitzichten, het lachen en vooral de geuren en geluiden van laagvliegende motoren. Het staat me heerlijk helder bij. Dat wordt lekker dromen de komende nachten, weer terug in Luxemburg.

Zielspijn

2005-04-12T17:18:00.000+02:00

Het is naar. Heel naar. Om je motor terug te vinden op 10 centimeter afstand van de plek waar je hem achter liet. Het stuurslot nog aan, het schijfremslot vastgebeten tussen schijfrem en voorvork. Iemand heeft Suzi proberen te verplaatsen.

Na het voorzichtig demonteren van het schijfremslot, de krassen op slot en vork gezien te hebben, doe ik een nauwkeurige inspectie van de remschijf. Godzijdank, hij lijkt nog recht te zijn. Eenmaal onderweg een paar remproeven. Tot mijn blijdschap remt het net zo hard en vloeiend als anders.

Maar het blijft me bij. Het moment waarop je merkt dat iemand geklooit heeft met mijn allerliefste bezit. Met z'n smerige klauwen rotzooien aan het mooiste stuk techniek op aarde. Daar raak ik prompt emotioneel van.

In één keer begrijp ik waarom sommige mensen het 16-jarig scootertuig wat voor de lol op andermans motor gaat zitten met geweld verwijderen. Oncorrect, illegaal, en o zo logisch.

Suzi

2005-03-31T23:45:00.000+02:00

De grijns zegt alles.

Eindeloze avonturen, niet via de kortste weg, maar de mooiste. Met de neus in de wind, met de motor wuivend door een tunnel van kleur, geur, geluid en beweging waar de grootste bioscoop niet tegenop kan. Opeens heb ik een toeristisch oog voor de omgeving, en zie ik hoe mooi het is, zelfs in de regen.

Ik ben verliefd, apetrots en zielsblij met m'n Suzi.

Hèhè

2005-03-24T14:19:00.000+01:00

Nog een paar uurtjes, en dan eindelijk wegrijden op mijn eigen motor. Voorbij met dagelijks advertenties afstruinen, gegevens opzoeken, prijzen vergelijken. Een hele opluchting.

Blauwe brief

2005-03-18T12:55:00.000+01:00

Het is even schrikken, zo'n blauwe brief met zinsnedes als 'te laag', 'verhogen', 'verrekenen' en 'u ontvangt binnenkort een aanslagbiljet'. Oh-oh.

In 2003 heb ik, behalve veel werk voor m'n "vaste" uitzendbureau, wat losse klusjes gedaan voor andere organisaties. Gezien ik daaraan weinig verdient heb, heb ik niet eens de moeite genomen om het op te geven bij de belastingaangifte.

En nu? Ze hebben me gepakt! Zo lees ik in een overzicht van wat allemaal meer en hoger is. Het is allemaal waar. Dus? Ben ik in gebreke?

Even bellen dus, voor alle zekerheid. En wat blijkt? Ik krijg extra geld terug! Omdat op die losse klusjes geen loonheffingskorting viel, is het nog verrassend veel ook. Geld dat ik zonder hun aandacht nooit terug gezien had.

Dikke knuffel voor de Belastingsdienst!

Goodbye f*cking winter

2005-03-11T01:03:00.000+01:00

Eindelijk! De zon scheen, de lucht was blauw, het gras groen en het grind rood. Wat heerlijk om in de frisse lucht de eerste lente-balletjes te gooien.

Maar wat lijkt dat veld toch klein. Is het veld gekrompen, of mijn werparm sterker?

Wintersport.

2005-03-07T11:29:00.001+01:00

Zo. Dat was het weekje wel weer.

Ik heb niets gebroken. Wonderlijk gezien ik niet bepaald ten alle tijde het snowboard onder gehouden heb. Soms viel ik hard, om over 'n stuk ijs naar beneden te glijden, soms viel ik potsierlijk. Hup, over die rand van de piste voor 'n poging tot 180 in de lucht, om met de neus van m'n board 40 centimer in de zachte sneeuw te eindigen.

Gelukkig was ik erop gekleedt. In motorpak gepantserd de piste af vallen de klappen mee. Het levert ook vele leuke gesprekken op met Fransen die er spontaan over beginnen. Hoe belachelijk onze Nederlandse klote-bureaucratie is (zie eerder stukje) werd weer pijnlijk duidelijk; op mijn uitleg van de regelgeving werd hard gelachen en medelevend gegrinnikt. "You've got to be kidding!". Helaas niet.

Niet iedereen gaat op 'n coole manier de piste af (wel cool: dames met rok en bikini over hun ski-pak, haha). Smaken verschillen, maar één soort esthetische stront viel wel heel erg op: de "Milka-koeien".

Nee, koeien zijn niet daadwerkelijk paars en vliegen al helemaal niet de piste af. De gedrochten in kwestie zie je op de blauwe en 'piste debutantes', prutsend en bang om te vallen. Het zijn per definitie vrouwen, met een totaal gebrek aan lichaamscoördinatie, die met een gemiddelde snelheid van 2 km/u héél voorzichtig de piste af gaan. Nu is het betere bochtenwerk niet aan iedereen besteedt, en zijn die tekortkomingen vergeefbaar. Onvergeefelijk echter is de kledij. Een fel wit en lila pak. De meest lelijke, foute combinatie ooit. Bij de boze gebaren wanneer er iemand "te hard" langs komt, hoor in je hoofd luid loeiende koeien. Sjezus, hoe kan je zo stijlloos gekleedt zijn.

De pistes en de sneeuw waren geweldig, maar ook de lange terugreis had memorabele momenten. Door het pokkeweer en de drukte zaten veel snelwegen vol, dus na Dijon binnendoor gestoken naar Troyes om de snelweg richting Reims te pakken (die uitgestorven bleek te zijn, wat na uren files een verademing was). Scheuren over binnenwegen dus. Hierbij is een GPS echt briljant: bijna volledig ingezoomd zie je precies wat voor bochten eraan komen, en kan je dus in ware rally-stijl zo hard mogelijk doorrijden. Weeh.

Al met al een heel leuk weekje.

Vervelend oranje licht

2005-02-21T00:00:00.000+01:00

Eindelijk is het moment aangebroken voor een proefrit.

Eerst zoek ik op hoe ik naar de Achterhoek kom met het openbaar vervoer. Ruim 2 uur lang reizen. Sjezus. Dat kan op de motor in de helft van de tijd. Maar goed, die moet ik nog aanschaffen.

Dan bekijk ik het weerbericht. 's Nachts vorst.... Oowjee. Ze zullen toch niet strooien hopelijk?

Plots zoeft er buiten iets oranje's langs. Grote oranje zwaailichten op een grote truck, afgeladen met smerige pekel, en achterop een enge sproeier die de rotzooi allemaal op straat spuugt.

Jammer, helaas, al dat zout vreet aan metaal als koekiemonster in een banketbakkerij. Deze week geen proefrit dus. Grrrrrrrr.

Of zoals iemand scherpzinnig opmerkte: ik heb m'n rijbewijs, de kleding, motorstalling, boeken over rijvaardigheid en techniek, een cursus om zelf te kunnen onderhouden, en de toewijding... Alleen nog geen motor.

Geduld. Geduld. Geduld.

Mmmmmm

2005-02-13T23:38:00.000+01:00

Net 'n week buikgriep achter de rug. Da's nogal frustrerend. Je lijkt alles te kunnen, maar moet voortdurend naar het toilet rennen. Alle records van de vier spelletjes op m'n Nokia 3310 Ozzie edition zijn gebroken! Om het digestief bloeden wat te minderen heb ik zo min mogelijk gegeten, waardoor je de hele dag futloos bent. Net als zo'n normaal, wit konijntje in de Duracell reclame. Kan niet door waar anderen verder gaan.

Het is duidelijk. De evolutie of een god heeft de mens niet bedoeld om uit twee gaten te kunnen plassen. Met deze splutterige beeldspraak probeer ik de medemens ook de eetlust te ontnemen, gnagna.

Maar ik weet wat ik gemist heb: gewoon lekker eten. Hmmmmm. Da's echt lekker.

American Pride

2005-02-06T03:25:00.000+01:00

It is played everywhere
In parks, playgrounds and prison yards
In backalleys and farmers field
By small children and old men
Raw amateurs and millionair professionals
It is a leisurely game
That demands blinding speed
The only game in which the defense has the ball
It follows the seasons
Beginning each year with the fond expectancy of springtime
And ending with the hard facts of Autumn
It is a haunted game in which every player is measured against the ghosts of all who have gone before
Most of all, it is about time and timelessness
Speed and grace
Failure and loss
Imperishable hope
And coming home

Soms lijken stars & stripes zo gek nog niet.

Kattenjacht

2005-02-02T16:50:00.000+01:00

Al een tijdje heeft m'n flat een katje, Fuzzims. Ontzettend schattig met haar witte, rode en zwarte vlekken. Ze blijft alleen zo ontzettend klein, tot vermaak van de diverse katten in de buurt.

Met een fles Coca Cola in de hand klets ik tegen een huisgenoot, die yoghurt-taart aan het maken is. Plots is er kattengejank. Fuzzims schiet op een fietsband voor het raam, achtervolgd door 'n grote rode kater. Snel het raam open, waar Fuzzims jammerend naar binnen vliegt.

Tsja, het hoort er bij in een kattenleven, gepest worden door de groteren. Maar ergens in mij knalt een schakelaar om in de 'boze grote broer' stand. Wat een stom kutbeest die Fuzzims de schrik op het lijf jaagt.

Fles met 'n klap op tafel, voet op het raamkozijn, hups met 'n sprong over de fietsen heen, en je zult RENNEN VOOR JE LEVEN KRENG. De kat schiet weg, ik sprint er achteraan.

Nu is een kat niet zo snel als 'ie lijkt (maar 14km/u volgens Binas), maar heeft wel het geluk dat 'ie altijd ergens in een hoekje schiet waar ik niet doorheen pas of wil. Meer dan het beest de stuipen op het lijf jagen lijk ik niet te kunnen. Maar wee de dag dat de stalen neus van mijn linkerschoen zijn ingewanden vindt, of ik toevallig met een honkbal zit te spelen.

Zo maak ik mezelf volkomen belachelijk door achter een kat aan te rennen. Ach ja, daar schiet Fuzzims waarschijnlijk weinig mee op. Misschien moet ik eens scheermesjes aan d'r pootjes binden, zien of dat helpt. Haha.

Can't wait

2005-01-31T23:44:00.000+01:00

Winter is echt kut. Veel pisweer, enkel motorrijden als je van salsa-dansen met de achterband houdt, en niet buiten kunnen honk- of softballen. Blegh.

Ik heb zin in een blauwe hemel, groen gras, vlak grind, vier honken en een harde bal. Slaan, duiken, stelen, sliden, vangen en lachen. Als catcher achter de plaat het spelletje met pitcher en slagman spelen. Als umpire (een cursus van wel zes avonden, honkbal is geen eenvoudige sport) met de nodige show en drama de calls doen.

Oooow, was het maar lente. Weg met winter! Hoe lang moet het nog duren voordat de warmte terug komt in de wereld?

Tot dan valt er niet meer te doen dan trainen, trainen en trainen. En lekker poseren:

Huiselijke rebellie

2005-01-26T20:29:00.000+01:00

Het roer is om.

Afgelopen weekend heb ik het gewoon gedaan. Van al het tentamens leren (zitten, lezen, caffeïne, zitten lezen) hou ik veel te veel energie over. Daarom de huiskamer ingelopen, en de hele bende ondersteboven gezet. Figuurlijk dan. Huisgenootjes bleken verrast en enthousiast.

Zo wordt er gebroken met de jarenlange sleur in dit huis. Met een aantal nieuwe mensen moet het gewoon lekker ons eigen ding worden. Meubilair, verlichting, indeling, verf. Na jaren niks gaat 't allemaal op de schop.

Het voelt gelijk meer aan als 'ons' huis.

Cult, foto's, anarchie & commercie

2005-01-22T14:56:00.000+01:00

Wie is de levende legende? Het cult-object? Wie is Ghostrider?

Hij is Zweeds, gekleedt in het zwart en heeft een camera-ploeg. Door zijn strakke organisatie en extreme rijvaardigheid ontsnapt hij aan de lange arm der wet.

Wie is Ghostrider verder? Is zijn identiteit bekend bij de authoriteiten, maar kan hij niet vervolgd worden wegens gebrek aan bewijs? Is hij een voormalig motor-coureur? En hoe illegaal zijn activiteiten ook zijn, zou motorfabrikant Suzuki hem stiekem sponsoren vanwege zijn ongelofelijke 'wauw!'-factor?

Wat doet Ghostrider? Hard rijden. Heel hard. Op de openbare weg. Met camera's. Ook in Nederland, waar hij overdag met een gemiddelde snelheid van 248.37 km/u van Amsterdam naar Rotterdam reed. Zigzaggend tussen het verkeer door, met geregeld 299 km/u op de teller, want die gaat niet hoger. Fabeltje? Neehoor, kijk de DVD maar. Net zoals zijn andere films overal te koop.

Waarom verkoopt hij zo goed? Ghostrider is cult. Onder motorrijders. Iemand die niet vloekt op alle snelheidlimieten, die een motor in het keurslijf van het tuig genaamd automobilisten dwingen. Ik geef toe, in 'n auto ben ik - al heb ik een motorrijbewijs - geen haar beter dan de rest, zo'n koekblik is nu eenmaal slaapverwekkend. Hoe dan ook, Ghostrider trekt zich niks aan van de wet en scheurt er vandoor.

Wat voor beelden levert dat op? Het is elke keer hetzelfde sprookje, doch blijft genieten. Zoals gebruikelijk is de Zweedse 'Polis' de tegenstander, en kent de achtervolging een vermakelijk einde.

De politie, uitgedaagd, zet de achtervolging in. De camera is handig gemonteerd onder de staart van de motor.

No worries, even draaien aan het gas van de gekietelde Gixxer-1000, doei!

Lekker smal zo'n motor. Let ook op de toerenteller: met 8000 toeren (ruim 200 km/u, helaas door de lichtreflectie niet zichtbaar in dit shot) wordt er rustig gecruised, terwijl de politie alles bij moet trappen.

Hup, de afrit af. Niet te enthousiast, de politie moet bij kunnen blijven.

De afslag komt uit op 'n vierbaans voorrangsweg. Ghostrider denkt slim te zijn, door meteen links de weg op te spookrijden om zo de oprit van de snelweg waar hij net af komt weer te pakken.

Een fractie van een seconde later, achteruit-camera. Tjsa, al is het politie, het blijven koekblik rijders. Radio, climate control, luxe beklede stoelen, donuts, de krant, controleren of je kapsel goed zit, zoveel afleidingen.

Ze rijden dan ook vrolijk door. Idioten.

En zo veroorzaakt de politie...

...een lichte botsing. Einde achtervolging.

Hoe onethisch het ook is, het doet wel grijnzen.

Er wordt al jaren verwacht dat Ghostrider 'n fout begaat, en crasht of opgepakt en vervolgd wordt. Maar hij rijdt vrolijk door, en blijft films produceren. Een gestoorde combinatie van anarchie, snelheid en commercie. Ach ja, boeie, ik kijk graag.

U kunt bestellen op Ghostriders website.

Tentamen tactiek

2005-01-17T16:06:00.000+01:00

Ik studeer. Meestal niet zo veel, maar voor de tentamens heel hard. Ik hou van efficiënt werken. Inmiddels heb ik een leer-aanpak gevonden die voor mij goed werkt. Omdat ik de kwaadste niet ben, zal ik deze met jullie delen.

Er zijn enkele uitgangspunten.
Ten eerste is een tentamen een momentopname. Je hoeft de stof niet te kennen de dag voor het tentamen. De dag erna ook niet. Het is net topsport, pieken op het juiste moment.
Ten tweede is het korte termijn geheugen veel effectiever dan het lange termijn geheugen.
Ten derde maken ervaringen onder stress of spanning meer indruk dan dagelijkse ervaringen.
Ten vierde kan je het tentamen zelf als leermiddel gebruiken.
Tot slot is de sleutel tot presteren onder druk zelfvertrouwen.

Tentamentijdstip, minus een halve week.
Op tijd naar bed. Uitgerust zijn is een belangrijke voorwaarden van goed leren.

Drie dagen van tevoren
Sheets en documenten downloaden naar je computer. Rondvragen of iemand nog voorbeeldtentamens, samenvattingen of andere leerhulpmiddelen weet te vinden. Verzamelen en indien nodig printen, leest makkelijker (en er is te veel afleiding achter je computer). Ondertussen de stof doorkijken, en diep onder de indruk raken van de hoeveelheid die je nog moet leren.

Twee dagen van tevoren
Uitgeslapen aan de slag. Lezen, lezen, lezen. Concepten ontcijferen. Duik nog niet in op de systematiek, daarvoor moet je eerst de complete stof gezien hebben. Leer ook niet te hard. Hou het spannend. Zal het lukken? Met elke minuut die op de klok wegtikt stijgt de stress, en kerf je die woorden uit de tekst zo je hoofd in.

De dag voor het tentamen
Wat 'n thriller. Stof uitlezen, en weer vooraan beginnen. Hoe zit de systematiek? Welke theoriën vullen elkaar aan? Welke staan tegenover elkaar? Stampen, stampen. En ondertussen je e-mail checken en je kamer stofzuigen. Maak het nooit te makkelijk, hou de status quo op 'als ik nu heel hard doorleer haal ik het'.
Belangrijk is ook het naar bed gaan. Op tijd naar bed. Vijf minuten gespannen woelen. Licht weer aan, nog tien minuutjes opzoeken wat je net kwijt was. Daarna slapen en lekker dromen over de stof.

De dag
Rol je bed uit, spring snel onder de douche, muziekje aan. Tijdens de nacht is alles in je hoofd op z'n plekje gevallen. Relax. Je vertrouwen groeit. Ik heb het eerder geflikt. Ik ga 'm gewoon pakken. Ga op tijd van huis, bestel 'n Red Bull en stamp nog even de rijtjes.

Het tentamen
Het moment dat je gaat pieken. Wat is er? Hoe voel je je? Uitgeslapen, energized en licht verward. De hele stof is de afgelopen twee dagen aan je voorbij gevlogen, en zwiert rond in je hoofdt. Je kent alleen het ABC ervan niet helemaal.
Bekijk het tentamen snel, maar lees NOOIT alle vragen door. Het kan enkel twijfel geven. Nee, begin bij het begin, vraag 1.
Nu zijn tentamenmakers zo lief om je te helpen. Je hebt alles in je warhoofd zitten, maar hoe het nou precies geordend is, dat duizelt nog wat. Gelukkig krijg je nu ongeveer dertig multiple-choice vragen, waar je stap voor stap alles op een rijtje zet. Hier is zelfvertrouwen cruciaal: als je maar denkt dat je het kan, vindt je het ook wel weer terug in de grabbelton van je korte termijn geheugen.
Zo valt stuk voor stuk alles op z'n plaats.
Nu komt het moeilijkste gedeelte van het tentamen: de open vragen. Je hebt echter zojuist de hele stof compleet geordend, en weet elke ingang te vinden. Met je eigen vaardigheden bevestigd en je zelfvertrouwen skyhigh lul je zo een mooi verhaal in elkaar, alsof je het hele kwartaal niks anders gedaan hebt dan braaf huiswerkopdrachtjes maken.

Je loopt weg van het tentamen. Brede grijns. De kick van jezelf een paar dagen helemaal opwinden, en op het juiste moment het voor elkaar boksen. Je begrijpt de stof beter dan ooit tevoren.

Ook ik haal wel eens een onvoldoende. Maar deze aanpak is gewoon fijn. Kort, krachtig, no-nonsense. Inclusief een adrenaline-kick voor zoiets dufs als een paar papiertjes invullen.

Misschien word ik ooit wijs, en ga ik weken van tevoren aan de slag, en hou het met veel herhalen op peil... Eigenlijk zou het goed voor me zijn. Maar waar blijft de uitdaging dan? Wat is de lol aan studeren als het risico op falen geëlimineerd wordt?

Reisdroom

2005-01-15T18:01:00.000+01:00

Het is ongeveer een jaar geleden. Samen met twee Nederlandse meiden stond ik 's ochtends te wachten in één van de drukste straten van Melbourne, zo'n honderd meter van het centrale station. Daar kwam de oude rode Ford Falcon aangereden. Een deur was wit, vervangen. Omdat parkeren onmogelijk leek, doken we een steeg in. Dat bleek de drukke in- en uitgang van een paar parkeergarages te zijn, waardoor we tijdens het laden elke twee minuten de auto in 'n andere ingang moesten verplaatsen.

We waren snel onderweg. Meiden achterin, hij rechts achter het stuur, ik links met de kaart en Lonely Planet. Tussen de rotzooi, maar toch ruim. Eenmaal uit Melbourne kon ik het cruisen ook eens proberen. Da's wel wennen, links rijden, met slechts één functionerende spiegel. Maar hij vond het allemaal wel goed. Kei-relaxed. Achteraf ontdekt dat ik totaal onverzekerd was, maarja, toch niks gebeurd.

Het was midzomer en Victoria was heet. Met zonnebril, hoed en tentjes trokken we langs the Great Ocean Road, en gingen we bergbeklimmen in schitterende National Parks, op naar Southern Australia. De aankomst was weinig spectaculair, hoewel het zwembad in het snikhete (ruim 40 graden Celcius) Adelaide een verademing was. Maar de weg erheen, die was echt geweldig.

De Nederlandse meisjes waren okay, maar niet memorabel. Hij was dat wel. Een niet altijd even trotse Amerikaan, met een eindeloze lust voor avontuur. Geweldige verhalen over 'zijn' Oregon, over mensen en landschappen. Gitaar en kampvuur. Illegaal kamperen in the Grampians, waar we op 'n enorme rots over een hele beboste vallei met rondom bergketens de zon langzaam onder zagen gaan. Hij leek alles te durven, en wij brave Nederlanders liepen graag mee in het avontuur.

De reis was in kilometers lang, maar gevoelsmatig te kort. Het afscheid was met een bescheiden etentje en bezoek aan een festival in Adelaide nog heel uitgebreid in backpackerstermen. Maar na al die tijd is één verhaal nog in mijn hoofd blijven spelen.

Zijn ouders waren in de jaren 70 als ware hippies in the middle of nowhere gaan wonen, waar ze met een één of ander handeltje de centen binnen kregen. Vader was altijd zo gebleven. Moeders groeide ouder en over haar hippie-passie in, scheidde, en ging werken in 'n grote stad. Het brak vaders hart. Waar hij echter zo naar uitkeek waren de uitgebreide plannen om in de (noordelijk halfrond) zomer van 2005 met een hoop vrienden een prachthuis te bouwen in de Dominicaanse republiek. Ik moest er om lachen, maar het aanbod was serieus: kom mee helpen bouwen. Kost en inwoning wordt voor je geregeld.

Vooruit kijkend naar komende zomer, schoot het me weer te binnen. Het klinkt onzinnig, maar gevoelsmatig vind ik het idee prachtig. In een rare twist van mijn geest schoot me zijn naam weer te binnen: Kai Welch. Dus even gezocht op Google. En wat vind ik?

Kai Welch!

Als gids van een outdoor adventure organisatie. In Oregon. Met een gelijkende foto, hoewel iets ouder dan toen in Australië. Maar snel een mailtje geschreven aan de organisatie. Wie weet.... Het zal vast tegen alle logica in zijn, maar de Dominicaanse Republiek lokt.

Dirty mind?

2005-01-09T23:42:00.000+01:00

Het blijft verbazen. De zoekwoorden in zoekmachines waarmee mensen volgens Nedstat op Kickblik komen. Een greep van de laatste paar dagen:

"roterend genot"
"kylie minogue naakt"
"cbr+willekeur+alcohol"
"sex met oma"
"ranzige verhalen"

Schrijf ik echt zo smerig? Of zijn die zoekmachines gek?

Bureaucratieland

2005-01-09T01:24:00.000+01:00

Tien jaar geleden ontdekte Vadertje Staat iets. Jonge motorrijders waren oververtegenwoordigd in de ongevalsstatistieken. Dat onder de veroorzakers van diezelfde ongevallen automobilisten overtegenwoordigd waren (en zijn), werd gemakshalve genegeerd. Stel je voor, dan zouden de fauteuil-ridders uit de Tweede Kamer maar eens wat aan zichzelf moeten doen. Of zouden hun kinderen bij het behalen van hun koekblik-rijbewijs verplicht een keertje achterop de motor mee moeten, om de totaal afwijkende eigenschappen van een ander voertuig eens aan te voelen.

Nee nee, de motorrijders zelf dienen aangepakt te worden, het tuig. Ongehinderd door enige kennis van zaken ging Vadertje Staat aan de slag. Ten tijde van haar latere ministerschap op Verkeer & Waterstaat gaf Tineke Netelenbos een treffend voorbeeld van haar grote kunde: 'nee, ik heb nog nooit op een motor gezeten, maar ik vind het maar enge dingen'.

Ik zal niet op de details ingaan, maar nu ik een tijd zoek naar een motor die geschikt is voor 'jonge motorrijders' erger ik me groen en geel aan de bureaucratie. De eisen aan een motor voor 'jonge motorrijders' zijn heel simpel, en zijn met eenvoudige apparatuur meetbaar.

In Duitsland of België werkt de wetgeving probleemloos. Ze meten wat gemeten moet worden, passen het kenteken aan, klaar.

In Nederland kan dat niet. Nee, het oerwoud van regels en het bijbehorende prijskaartje is zo erg dat motorfabrikanten de moeite er meestal voor laten, en je als particulier de noodzakelijke aanpassingen vrijwel niet mag maken. Het is een doodeenvoudig klusje, maar de overheid maakt het erkennen van de aanpassingen praktisch niet uitvoerbaar.

Door deze ellende is het aanbod laag, wat de prijzen opstuwt. Bah. Het is heel frustrerend hoe de overheid zo ontzettend tegen werkt. En dat terwijl motoren de oplossing zijn voor het file-probleem, zoals bewezen in Londen en Parijs.

Achja, hoe langer je moet zoeken, hoe groter de voldoening naderhand...

WC-eend

2005-01-05T23:41:00.000+01:00

De WC-eend. Ik heb er één gekocht. Trots hangt 'ie in het toilet.

Wat ik vroeger kleinburgerlijk vond..is eigenlijk wel 'n fijn geurtje.

Vuurwerk

2005-01-03T14:08:00.000+01:00

Nieuwjaar op de Dam. Om m'n koffie te roeren hou ik het bekertje tegen de muur van de portacabin aan, de doffe basdreunen van de radio Veronica DJ's lossen de suiker zo op. Boem boem boem. De hele ruimte lijkt te resoneren. Nog maar een rondje backstage lopen dan. Feestje ziet er puik uit.

Vanachter de barriers kijk ik publiek. Een hoop backpackers. Intelligente Engels sprekende mensen die op je af komen met intelligente vragen.

En er zijn een hoop Nederlanders. Uiteraard met vuurwerk. Wat een ongelofelijke idioten, overal in de mensenmassa steken ze het af. Een klein wonder dat het aantal sirenes dat ik gehoord heb nog op één hand kan tellen. Vuurwerk afsteken op een volgepakt plein, met hier en daar kinderen, dat doe je toch niet? Het is gewoon eng.

Leuk feest, goede sfeer, maar dat vuurwerk, tja... Wat mij mag het verboden worden.

Knallen

2004-12-30T02:36:00.000+01:00

De beste wensen!

Deze Oud en Nieuw ga ik werken, op 'n mooi (knal)feest voor 'n paleis.

Erg? Neehoor, supergaaf! I love my job.

Gezocht:

2004-12-28T13:35:00.000+01:00

Gebruikte motor.

- legaal 25 kW op kenteken
- origineel nederlands
- sportieve stuurgeometrie
- schijfremmen
- vier-takt
- in rijdende staat
- enige windbescherming voor het bovenlichaam

Genieten

2004-12-27T13:55:00.000+01:00

Plankgas over de Autobahn in de mist, Duitsland in scheuren. Heerlijk. Zelfs met een auto.

Wijze les: buitenlandse wegenbouwers ontwerpen - in tegenstelling tot hun Hollandse collega's - wel bochten die flauw beginnen, en gaandeweg scherper worden. Da's best lachen, maar de eerste keer kijk je wel raar op.

Kickblik kickt kerstmis

2004-12-26T21:34:00.000+01:00

Het is kerstfeest. Diepe ellende.

In tegenstelling tot een tsunami, kan je je op het kerstfeest voorbereiden. We wensen onze vrienden gelukkige dagen. Dat hoop je oprecht voor ze. We kopen dozen vol veredeld snoepgoed. Met vier lagen kleding vallen die extra kilo's toch niet op. We vertellen elkaar dat mocht er een zwerver aan de deur komen, we hem een hap warme soep in de mond leggen in plaats van 0900-TUIG te bellen. Elke week steken we een kaarsje extra aan, want da's zo leuk symbolisch. Uiteindelijk wordt het vierde kaarsje ontstoken, en kunnen we gezellig samen branden in de ijzige hel die kerst heet.

Op TV verschijnen ze weer. Robert ten Brink. Henny Huisman. Mart Smeets. Zangkoortjes vol brave burgers. Het circus en ijsgala's. Amerikaanse comedies over slechte huisvaders die tot inkeer komen, de Kerstman redden van olieboringen, belastingfraude of neerstortende rendieren, en en-passant hun kinderen weer laten lachen en hun truttige echtgenotes weer vlinders geven.

De radio is nog erger. Eindeloos zoetsappige kerstliedjes, Flappie-Flappie-Flappie (hoe romantisch, het kindeke Jezus herdenkend luisteren wij naar vadsig spreekwaterkanon Youp), en meer meuk. Fouter dan de Homo 100, maar dan zonder stijl of humor.

De commercie viert hoogtij. De miljoenen el cheapo kerstlampjes uit China zijn samen met droge kerstbomen jaarlijks goed voor enkele afgebrande huizen. Vallende kerstballen splijten een paar schedels. IKEA verdient nog even snel de eindejaarsbonussen van het topmanagement. Tsjakka.

En waar moet het allemaal heen? Waar doen we het voor?

Onze hele samenleving ademt het waanbeeld. Het beeld van stelletjes die knus op de bank hangen, om gezellig vet met suiker naar binnenproppend elkaar toe te keuvelen dat wereldvrede best wel goed zou zijn. De wereld is prachtig, vooral die gietplastic piek van de kerstboom. We vertellen onszelf even te denken aan armoede in de wereld, gesterkt door het te moraliserende Scrooge, maar wassen de smaak onmiddelijk weg met wat tandbederf van de banketbakker.

Kerstmis is het failliet van de Westerse samenleving. Naast goede smaak, realiteitszin en een goed BMI verliezen we vooral onze integriteit. Laten we doen alsof we lieverdjes zijn. Lekker wegdromen in achterlijke christelijke moralen en een huiselijke, olijk goeiïge versie van onszelf. Want da's traditie en dat hoort zo. Pffff. Rot op.

Het kerstfeest. De twee dagen in het jaar dat de sharia zo slecht nog niet lijkt.

Waarom stapt niemand uit deze waanzin? Waarom is er geen radiostation met Sex on the Beach, de warme weersverwachtingen van het zuidelijk halfrond en *nieuwsflits* Kylie Minogue naakt gespot op een strand in Sydney?

Gelukkig komt januari vanzelf. Kan me niet snel genoeg gaan.

Een beetje

2004-12-22T01:27:00.000+01:00

Het kriebelt, jeukt en is een beetje dwaas. Op een lollige manier.

Door een vriend geattendeerd op 'n supertoffe motor. Voor een aantrekkelijke prijs. Bij een dealer met goede reputatie.

(bijna dezelfde)

Wat een lekker ding! Ik ben een beetje verliefd...

Neverlanden

2004-12-20T01:38:00.000+01:00

(update: nu met werkende link)

Geïnspireerd op 'n stukje van Esther.

Neverland is het land waar je heen gaat als het je allemaal even teveel wordt. Als je even moe bent van deze wereld. Dan sluit je je ogen, neem je een diepe ademteug, en ga je op reis.

Ieder zal zijn eigen 'Neverland' hebben. Waarschijnlijk komen sommige wensen overeen. Golvende korenvelden, knusse dorpjes, kabbelende beekjes, heerlijk eten voor iedereen en een frisse lucht waarin de liefde rondzwiert. Schattige exotische dieren in een grote, ongerepte natuur. Wonderschoone pleinen om samen te komen met velen en knusse plekjes in de natuur om samen te komen met enkelen. Prachtige zondagen afgewisseld met idyllische sneeuwval. Havens met zeilschepen. Enzovoort.

Sommige wensen zijn persoonlijk. Zo zou mijn Neverland eindeloze bochten matzwart asfalt hebben, tussen heuvels en jungle en kustlijnen en hoogvlaktes. Vangrails en auto's strikt verboden.

Als atheïst zal Neverland niets meer dan Neverland worden. Gelukkig zijn er plekjes op aarde die op Neverland lijken...

Zoals het prachtige Tasmanië!

Wat zou ik er graag nog eens terug willen.

Zuipschaak

2004-12-20T01:06:00.000+01:00

Na twaalven zijn er bij het schaken op internet overduidelijk twee groepen: de nuchteren en de bezopen. De laatste hebben 'n aanzienlijk nadeel. Desondanks is het heerlijk om na 'n gezellig avondje met alcohol nog 'n potje snelschaak of twee erdoorheen te knallen. Bij wijze van hersengymnastiek.

De lol? Hoe meer bier, hoe eenvoudiger het wordt. Vooruitdenken? Ach, schei uit. Gangbare openingsregels volgen? Misschien. Kunnen concentreren op details? Onmogelijk.

En toch doe ik het niet veel slechter dan in nuchtere staat. Met wazige ogen schuim ik het bord af. Peinzen zit er niet in, dus speel ik op gevoel. Niks met rijtjes voor- en nadelen, gewoon doen wat mooi is. Wat leuk voelt. Laat de creativiteit vloeien.

Zo verras ik 's avonds laat mezelf en (hopelijk) de tegenstander met de meest verrassende partijen. Daarmee duik ik heel tevreden m'n bedje in.

Supermarkt-stretchen

2004-12-18T16:07:00.000+01:00

Ik loop door de supermarkt.

In tegenstelling tot velen. Zij scharrelen. Voorover gebukt turen ze langs de onderste schappen, op zoek naar de cheap-cheap B-merk produkten. Ach, het zal zich wel wreken, die centenneukers lopen vanaf hun 70e permanent krom.

Op voeding bezuinig ik niet. Ik koop die dure maar o zo lekkere pate, pak het chiqueste pak vruchtensap, en drink uitsluitend Douwe Egberts en Coca Cola voor de caffeïne.

Totdat ik bij dat schap kom. Daar ga ik diep door de knieën, die het de laatste tijd zwaar hebben door softbal-catcher training. Probeer maar eens stabiel op de binnenkant van je voeten te zitten, zo breed en laag mogelijk, met de knieën bij elkaar. Hoewel er maar weinig leniger zijn dan ik, is die houding echt oefenen. Langzaam maar zeker rekt het wel.

Terzake. Voor het rek vol schoonmaakmiddelen schakel ik over naar kikvors-perspectief. Ik wil geen luxe middelen. Schoonmaken met een lekker citroen geurtje riekt naar symptoombestrijding. Nee, geef mij maar een grote giflelijke plastic fles, met een zo hoog mogelijke concentratie actieve ingrediënten. Liefst rechtstreeks uit een smeulende opslagtank bij een chemie-bedrijf. Genoeg chloor om 'n sloot te zuiveren.

En zo spring ik weer op, laat de bijbehorende softbalworp maar achterwege, pak nog 'n pak Oldtimers-drop en reken af. Thuis is het tijd voor 'n rassenzuivering in de badkamer.

Met kaneelsmaak

2004-12-15T02:36:00.000+01:00

Wat de logger is overkomen
Heerlijke sprookjes en dagdromen
Verwoordt haar ideaal
Als gouden zonnestraal
Lelijke nuances ontnomen

Het weblog, als levensbeschouwende wensput
Schoon bedrog, waarheden cosmetisch opgetut
Gij zal niet tornen aan de idylle
Het paradijsje mag niet ter ziele
Snap het toch, groener gras bij een ander is kut

Goodies

2004-12-11T01:05:00.000+01:00

Hup in m'n handen geschoven: een gesigneerde "André bedankt!" DVD goodie. De registratie van de grootste opbaring ooit in Nederland, op de middenstip van de Arena. Maar wiens handtekening zou 't zijn?

Zo kan ik over 30 jaar nog terug zien hoe het Tros-volk afscheid nam van André. We zullen dan van geluk spreken dat we 'm niet opgebaard hebben in 'n mausoleum op de Dam.

Narijm

2004-12-07T23:35:00.000+01:00

Een Twentse student wil een motor kopen
Het rijden gewend is het uit met lopen
In plaats van hard te werken
En het budget te sterken
Heeft die stomme vent weer teveel gezopen

Laat de alcohol plensen
En ons iets beters wensen
Wat zijn die sfinxen toch gemeen
Komen we lachend overeen
Vrouwen zijn echt kut-mensen

Tyf toch op met het getrut en jullie emancipatie
Het aandacht spelletje en moeizame communicatie
Een kloppend hart verloren
Aan honkbal en motoren
Treft tenminste wel doel en verschoont zich van zijn frustratie

Dag Sint

2004-12-06T01:46:00.000+01:00

Sinterklaas is weer het land uit.

Om te onthouden: een strak geschreven ritme maakt een gedicht zoveel beter. En voor ideeën is een kladblok, gezelschap en alcohol de oplossing.

Sints cadeau is een boek over bochten. Geschreven door iemand die geld verdient aan het doceren van het rijden van bochten. Met commentaar van wereldkampioenen van hele bochtige motorraces. Ik vind het razend interessant. Motorfreak die ik ben.

blij

2004-12-03T19:57:00.000+01:00

Wat voelt dat toch lekker, 'n motorrijbewijs op zak.

*blij*

Joepie!

2004-12-01T23:17:00.000+01:00

Jajajajaaaa wééééh ik ben blij!

Ik huppel en ik stuiter en ik spring en ik zing.

De kou, de sneeuw en de regen, de bladeren op de weg, het heeft me niet tegen kunnen houden. Met "een hele mooie rit" geslaagd voor m'n rijbewijs A-beperkt (wat over 2 jaar automatisch onbeperkt vermogen wordt). Geen aanmerkingen. Toen ik opmerkte over de uitslag getwijfeld te hebben, keken instructeur en examinator me heel verbaasd aan. Vette shit.

Ik weet niet wat nou mooier is.

Na het goede nieuws op de motor stappen bij het CBR voor de terugweg naar de rijschool. Braaf wacht ik op het commando van de instructeur via de intercom. In plaats daarvan wenkt hij met 'n brede grijns, schiet ervandoor, en rijdt me vlotjes zoek.

Het nieuws doorbellen aan m'n vader, vroeger ook motorrijder geweest.

Of op de sinterklaasviering met je huisgenoten achter elk gedicht dit vinden:

Waar de Sint echt van baalt
Is dat Alexander zijn motorrijbewijs heeft gehaald
Nichterige pakjes horen niet op de motor, maar in de zak
Want dan rijden ze ook geen lieve kindertjes in de prak

Of gewoon heel gelukkig zijn.

Wéééh!

Pride

2004-11-29T10:06:00.000+01:00

Woaahhh! Ma bro Freeze 'O's battle! (scene 1, with cap)

klik

Oftewel, m'n broer Friso z'n breakdance-battle op video. Eerste deel van het filmpje, met pet, komt van links op. Vette shit!

Play ball!

2004-11-24T16:13:00.000+01:00

Het nieuwe bestuur van het lokale honk- en softbal cluppie, met de oogjes samengeknepen tegen de zon:

Rob 'maar-ze-leek-veel-ouder-dan-vijftien'
Simon 'Audrenthis iemand'
Tom 'ik wil jullie daten'
en ondergetekende.

We hebben er zin in!

06 . . . . . . . .

2004-11-24T11:45:00.000+01:00

Oeps. Verkeerde nummer gebeld. Ik hoor niet het verwachte Twents, maar Limburgs.

Het geeft niet, roept de zuiderling. Ik mag wel vaker bellen, met mijn 'mooie stem'. Okee, zal ik doen, lieg ik.

Milieufreaks? Natuurbedriegers!

2004-11-22T14:35:00.000+01:00

Marjanne schrijft:

Ik denk regelmatig na over wat ik de uitvinding van de eeuw vind. In mijn geval is dat de fiets! Het is goed voor het milieu en goed voor je gezondheid. Het geeft me onafhankelijkheid en de mogelijkheid overal te komen waar ik zijn wil.

Het feit dat de fiets een uitvinding uit de 19e eeuw is buiten beschouwing latend, staat hier nog een pertinente leugen in.

Fietsen is niet goed voor het milieu. Bij de productie van een fiets worden fossiele brandstoffen verbruikt, en worden metalen en rubber geschapen die nauwelijks te recyclen en niet af te breken zijn. De gemiddelde fiets beëndigt z'n leventje in de sloot of op de vuilnisbelt, niet als nieuwe fiets, gerecycled papier of compost.

Wat zou goed moeten zijn voor het milieu? Gebrekkige uitstoot van gassen en vervuilende oplossingen in het grondwater?

Wat is milieu? Een oersoep in een grote speeltuin, onderhevig aan alles wat erin speelt. Sinds de oerknal is het interessante feit gebeurd dat wij ontstaan zijn, een hele verandering vanuit de beginsituatie. Wauw! Hoe kon dat gebeuren?

Het milieu past zich aan. Het neemt alles voor wat het is, reageert, en vindt een nieuwe balans. De kracht, het wonderschone en ongelooflijke, de macht van het milieu is verandering.

En wat willen de hedendaagse milieumaffiosi? Ze willen de verandering stoppen. Onze menselijke invloed marginaliseren. Weg met uitstoot van stoffen, weg met bio-industrie, weg met het 'misbruik'. We zouden het milieu niet moeten laten voelen dat we er zijn.

Er bestaat niets onnatuurlijkers dan dat streven. Het is de ultieme ontkenning, de verloochening en verkrachting van moedertje milieu en en tante natuur. Verstoppertje spelen om het milieu al haar gereedschappen af te nemen. Bij volledige bewustzijn het mooiste aan het milieu - sommigen noemen het God - het vermogen tot verandering ontnemen.

Milieufreak zijn is net zoiets als geloven: behoefte hebben aan normen, geestelijke houvast en een groter alomvattend doel. Compensatie voor het niet onder ogen kunnen zien van de grilligheid en willekeurigheid van leven en dood. Net als religies bevat milieufreakisme een geloofsspectrum van gematigd tot fundamentalist, met even ingrijpende waanbeelden als gristenen en islammietjes, getuige Volkert van der Graaf.

Milieufreaks zijn zielig.

Geschokt

2004-11-22T01:37:00.000+01:00

Geschokt. Nekharen recht overeind. Een dichtgeklemde keel. Stilletjes een traantje weggepinkt.

'Der Untergang' - een film over de laatste dagen in Hitlers bunker - is indrukwekkend.

En dan toch in de lach schieten na een grap van 'n foute Duitser. Voelt heel vreemd.

Blij dat ik 'm gezien heb, maar was geen leuke avond.

Winter, je moet wat

2004-11-19T23:21:00.000+01:00

Baseball in the off-season.

Het is toch wat van z'n charme kwijt in de koude winter. Homeruns horen over 'n hek te vliegen, niet tegen drie muren van de sporthal te stuiten. Slidings zijn ook niet zo'n geweldig idee op de stroeve vloer, getuige de gaten in elleboog, knie en trainingsbroek. Hmm, misschien toch eens minder enthousiast doen.

Op mijn favoriete positie - centerfielder, de plek waar je heerlijk de benen onder je lijf vandaan kan rennen - valt ook niet te trainen, veel te weinig ruimte. Wat nu?

Voorpret voor het volgende seizoen! Lekker pitcher / catcher training volgen, sta ik over 'n paar maanden zelf center stage. De handschoen nog eens invetten, m'n werptechniek verder verbeteren, een scheidsrechtercursus volgen.

2005, ik heb er zin in!

Waarom...

2004-11-19T01:01:00.000+01:00

...regent het?

Blegh.

Vroegah?

2004-11-16T16:45:00.000+01:00

Het zal het einde van het jaar zijn. Opeens verschijnen MSN-namen als "vroegah was 'willekeurige melancholische uitspraak'", moet er gereflecteerd worden op het verleden en krijgt zelfs Jutter last van heimwee.

Ben ik dan de enige wie het verleden weinig boeit? Wat is het nut van vroeger?

Die leuke feitjes herhalen? Da's toch alsof je een grap voor de tiende keer verteld wordt. Bedenk dan wat nieuws. Heb je veel meer plezier aan.

Leren van het verleden? Ach schei uit, de kunst van het leven is een groeiproces, iets waar je vroeger per definitie slechter in was.

Genieten van je jeugd? Pfffft. Verlangen naar iets dat nooit meer terug komt is niet fijn, da's pijnlijk. Het komt nooit meer terug. Nooit meer goed.

Je bewust zijn van je plaats in dit wereldje? De weg er naartoe? Wat een kleinburgerlijk klootjes-perspectief. Wat kan mij de weg hier naartoe schelen? Alsof ik hem verder zou moeten vervolgen? Ik kijk naar het hier en nu, en neem m'n keuzes met zo min mogelijk vooroordelen van een verleden.

Het verleden is zo passé. Het heden, daar gaat het om. Op naar de toekomst.

Anti-Sinterklaas terreur

2004-11-13T17:19:00.000+01:00

De winter staat voor de deur, de portemonnaie is weer lichter aan winterhandschoenen en een anti-condens vizier voor op de motor, het weer is droevig. Sinterklaas is weer in het land, waarop een Surinaams actiegroepje roept dat dit feest nu echt afgelopen moet zijn.

"Wij willen met deze actie en uw steun bereiken dat de figuur zwarte piet volledig van het maatschappelijke toneel verdwijnt en definitief tot het verleden gaat behoren."

Wat een afgrijselijke, discriminerende uitspraak tegenover Zwarte Piet. Vul maar eens een willekeurige bevolkingsgroep in. Of een beroep. Of een politicus. Dat mag niet!

Maar goed, waarom deze verschrikkelijke gedachtengang?

"De nieuwe toeschouwer herkent in het denigrerende rollenspel van de witte goede meester en de zwarte domme knecht onomstotelijke racistische elementen."

Jongens, jullie snappen het niet. Ieder weldenkend mens ziet toch dat die pakjesboot met z'n kleurtjes en fleurig gestrikte cadeautjes één grote gaybar is. Chocolade sigaretten, gezwaai met billenkoek-gereedschap in het openbaar en een grote zak om stoute jongentjes mee te nemen voor 'heropvoeding'. Het kan niet nichteriger. Omdat de boot niet in de Amsterdamse grachten past moet men de Gay Parade missen, dus elke november is er een eigen optocht.

Lieve Surinaamse idioten, vergelijk in dit licht nou eens Zwarte Piet met Sinterklaas! Da's toch duidelijk? Die zwarten zijn de baas, en die arme ouwe blanke wordt - in al de goedheid van de goedheiligman - voor één maand werk en elf maanden party'en (financiëel) leeggezogen! Dat snappen jullie toch? Of tast kou de hersens aan?

Doodsangsten

2004-11-10T11:54:00.000+01:00

Bah. Voor het eerst bang geweest op de motor.

Na een kort stukkie schoot de beugel van de linkerspiegel los, wat niet ter plekke te repareren viel. Gevolg: uitzicht op de berm. Over de schouder kijken kan niet, want dan raakt de motor in onbalans.

Ik schrik niet snel, maar vind het werkelijk doodeng om niet te weten wat er achter me gebeurd. Of om opeens te merken dat de instructeur naast me rijdt, terwijl ik hem in de verste verte niet aan heb zien kunnen komen. Het ging nu allemaal goed, maar voor hetzelfde geld word ik wakker in een ziekenhuisbed.

Brrrrr. Probeer dan maar eens de concentratie bij bochtenlijnen te houden. Onmogelijk. Een verspilde les.

Feedback

2004-11-09T22:21:00.000+01:00

Lieve Dina,

Vandaag, om 16:40 om precies te zijn, zouden wij een slecht nieuws gesprek hebben, een practicum voor het vak Communicatieve Vaardigheden.

Nu begrijp ik dat de Simex-case niet de meest spannende is, en juich daarom het idee van de "ik-kom-niet-opdagen" casus toe. Dit is een prachtig voorbeeld van "slecht nieuws", en verbazend dicht bij onze eigen belevingswereld. Ik kan me er - eerlijk waar - ontzettend goed in inleven.

Zo'n mooi idee verdient uiteraard een nabespreking. Bij deze.

Ronduit verrassend is je onconventionele techniek. Zoals je ongetwijfeld opgepakt zal hebben - het is ook de norm in ons knusse Hollandse sociale klimaat - is de gewoonte om slecht nieuws zonder omwegen, duidelijk verwoord en ook niet te hard over te brengen.

Of, om het wat korter te stellen: het is belangrijk slecht nieuws zo snel mogelijk te brengen.

Of, nog korter: het is belangrijk slecht nieuws te brengen.

Hoeveel respect ik ook heb voor je creativiteit, je lef om je kop boven het maaiveld uit te steken door lekker je eigen ding te doen, toch vind ik het niet volgen van deze basisregel een groot gemis. Ik heb grote moeite met kritiek leveren, zeg dit dan ook niet graag, maar eigenlijk had je wel even mogen melden dat je met het vak stopt. Ja, het klinkt hard, zo bedoel ik dat helemaal niet, maar ik moet het toch even kwijt, snap je?

Bovendien is de reactie van de cliënt niet afdoende opgevangen. De teleurstelling, verwarring en boosheid kon hij niet kwijt. Hij heeft dan ook een naar gevoel aan de kwestie overgehouden, en zal dit nu via andere wegen kwijt moeten raken. Wie weet slaat hij een bushokje in. Of schrijft een vervelende brief.

Al met al krijg je van mij een dikke onvoldoende voor je communicatieve vaardigheden.

met vriendelijke groet,

Alex

Redder van jonge poesjes in nood

2004-11-07T23:46:00.000+01:00

Sinds vrijdag waren we haar kwijt. Fuzzims, ons altijd schattige huispoesje. Geen kat heeft een mooier vlekkenpatroon dan haar, ze is niet te missen. Maar ze was onvindbaar.

Na een zoektocht buiten, waar geen remsporen of uitgesmeerd vlees te vinden waren, concludeerden we dat ze opgesloten moest zijn in de kamer van één van de vele gedurende het weekend afwezige huisgenoten. Ahhh. Zielig.

Helaas zaten alle ramen dicht, waren de gordijnen en deuren gesloten. Luisteren en op deuren bonzen leverde niks op. Fuzzims miauwt niet veel.

Zaterdag wederom gezocht. Het blik voer kan in de koelkast blijven. Fuzzims is zoek.

Vandaag, twee dagen later, toch maar weer de gang doorgelopen en op elke deur gebonsd. Bij de een na laatste hoor ik opeens een kattenkrijsje. Een korte, jammerende, gepijnigde 'miaaauw' die door merg en been gehad. Ahhhhhhhh. Zielig. Na een paar lieve woordjes bel ik de Campuswacht, of ze even met de loper langs willen komen.

Het is zondag, de hele universiteit zit dicht, maar langskomen doen ze niet. Hebben ze niks beters te doen dan rondscheuren in hun jeepje? Kan zo'n security-vent-met-lange-regenjas-over-de-bierbuik, die z'n ego moet ontlenen aan een zaklamp met 32 batterijen, eens 'n zielig kattenleventje redden van de uitdroging, grijpt hij die kans niet.

Een half uur later bel ik weer de campuswacht.

"Ja meneer, we zitten rond de wisseling van de wacht (noot van de redacteur: ach schei uit, het is verdomme Buckingham Palace niet), die is tussen vijf en kwart over vijf, dan hebben we het druk".

Kortom, als je ooit op de UT in wil breken, sla je slag om stipt vijf uur.

Wederom een half uur later verschijnt onze breed uitgemeten Tukker aan de deur, voor het klusje van dertig seconden.

Poef, Fuzzims komt naar buiten, met iets dat het midden houdt tussen rennen en strompelen. Na een kleine orieëntatie hup door naar de kamer van de eigenaar, waar ik het vlees al klaar heb gezet. Schranzen dat 'ie doet. Ahhhh.... Drinken heeft Fuzzims minder behoeft aan. Brr, ze zou toch niet uit de wc-pot gedronken hebben? Nog maar verwennen met een schoteltje melk, ter compensatie.

Dit trauma heeft van Fuzzims een betere poes gemaakt. De hele avond is ze duidelijk aanhankelijker, liever, geeft achter elkaar kopjes, valt leuker meer te spelen. Ze heeft me gemist. En ik haar.

Kortom, sluit je kat eens per ongeluk op voor twee dagen, da's goed voor het karakter!

Tamtam

2004-11-07T01:57:00.000+01:00

Wat een roerige tijden. De kranten staan er vol van.

Ik wacht met smart op de inzet van de Bijzondere Bijstands Eenheid. Sluipschutters op het dak, pantservoertuigen op straat, "flashbang" handgranaten naar binnen, GO!

Wanneer de rook optrekt komen de tot de tanden bewapende volksbeschermers naar buiten, met de buit: een kluitje moordzuchtige islammietjes, soepjurk over de kop getrokken, de loop van 'n semi-automatisch geweer in de rug. Vervolgens verschijnen de bodybags, Allah zal weer een hoop maagden moeten uitdelen in het paradijs (of gratis dadels, voor de vrouwelijke martelaars).

Da's tenminste weer spannende reality-TV na Big Brother 5!

Wat ik in de krant las?

Onder andere dat de islam gediscrimineerd wordt. Je mag er namelijk niet grappig over doen.

Nee, neem dan Christenen, die zouden te lijden moeten hebben. Hey huisgenoot, schiet eens op met je goddelijk intermezzo voor het eten, ik heb honger ja! Je hebt je notulen van 2000 jaar oud weer gevonden? En oh, is ze al getrouwd en zwanger op d'r 18e? Ja, zo gaat gaat dat bij die Christenen hè, zodra het mag rok omhoog en baren maar!

Het woord "christenhond" is al bijna Algemeen Beschaafd Nederlands.

Maar deze gelovige vrienden en kennissen vinden het niet erg. Ze lachen er zelfs hard om mee. Ze zijn zich bewust van de relativiteit van een levensovertuiging, en kunnen daardoor omgaan met spot en kritiek.

De 'foute' moslims kunnen dit niet. Fundamentalisten dulden geen kritiek, en hebben al helemaal geen gevoel voor humor. Zeg niet dat Mohammed de profeet een 9-jarig meisje aanrande. Het staat gewoon in de Koran, maar toch snijden ze liever je keel door.

En zo eindigde dit stukje in de Volkskrant met een oproep.

Om, allemaal tezamen, de Islam zo nu en dan belachelijk te maken. Hen helpen bewust te worden van het verschil tussen absoluut en relatief geloof. Het taboe op kritiek van ons ongelovige varkens te doorbreken. Niet door slechts een paar columnisten en een enkel kamerlid, maar maatschappijbreed. Jij, ik, iedereen.

Met z'n allen vreten we die hoofddoekjes rauw. Bij wijze van spreken dan.

Drie vierkante meter

2004-11-06T11:33:00.000+01:00

Er is een lege plek op de muur boven m'n bed. Ruim twee meter breed, anderhalve meter hoog. Op de flanken hangen al posters, Jurgen van den Goorbergh en Carlos Checa die de bocht door vliegen.

Het oppervlak is leeg, op wat putjes van slecht stucadoor werk na. Het vraagt erom achter wat leuks weggemoffeld te worden.

Nu vraag ik jou: wat op te hangen (of schilderen, plakken, etc.)?

De graffiti knop zit onder deze tekst.

Biertje?

2004-11-04T01:11:00.000+01:00

Zo. Alweer een volle dag twintiger. Uit met de puberale grappen, nu schijn ik volwassen te zijn.

Dat gaat vanavond gevierd worden. Drank en taart in overvloed. De huiskamer zo verbouwd dat er zoveel mogelijk mensen in passen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

Ik heb er zin in.

....

2004-11-02T13:05:00.000+01:00

Van de Fokke en Sukke site:

Mannnnn

2004-11-02T10:37:00.000+01:00

Theo van Gogh is anderhalf uur geleden doodgeschoten.

Er vliegen nu heel veel hele nare verwensingen door m'n hoofd heen. Dingen met scheermesjes, stalen neuzen en kettingzagen.

Sjeezus.

Taart en meer taart

2004-11-01T23:58:00.000+01:00

Waarom is iedereen nu jarig?

Lijkt me duidelijk. Allemaal van die ouders die zich laten beïnvloeden door de commercie. November min negen maanden is februari, de maand van Valentijn.

Is dat toch ergens goed voor.

Roché

2004-10-30T01:26:00.000+02:00

Nee, dit gaat niet over make-up.

Contact met Roché heb ik al jaren, hoewel in hele kleine maten. Zo'n maat die je van internet kent, wat slap mee lult op MSN en elkaar af en toe wat helpt. Ik heb hem slechts twee maal gezien, alweer jaren terug. De laatste keer door Duitsland gecrosst voor een avond in de mega-disco Index.

De eerste keer in een cafe in Almelo. Gewoon eens zien wie die kop achter die nickname is. Veel gelachen. Ik was onder de indruk. Roché had grootse plannen voor een on-line game winkel. Het leek mij een overtrokken jongensdroom, in de tijd toen de internetzeepbel al uit elkaar geklapt was. Maar hij was wel overtuigd van zijn zaak, en kwam over als zeer goed voorbereid.

Die internetwinkel is er inmiddels al jaren, en heeft door superlage prijzen een trouwe schare afnemers. Af en toe neem ik er een kijkje, enigzins jaloers op zo'n succesvol ondernemerschap. Chapeau.

Maar wat schets mijn verbazing. In mijn dagelijkse rondje nieuws-sites zie ik berichten over Roché. Hij heeft ruzie met niemand minder dan Microsoft, en schakelt doodleuk de NMA in, terwijl het ANP en de Telegraaf aan de telefoon hangen.

Het loopt af met een sisser. Wat gaaf. Microsoft op de knieën.

Binnenkort maar weer eens kletsen met Roché.

Vol is vol

2004-10-29T10:07:00.000+02:00

M'n hoofd zit vol. Tot aan de nok. Niet met hersens, wonderideeën of snot, gewoon vol.

Ik heb het de laatste dagen steeds geprobeerd. Weer het boek lezen, alweer door de samenvatting heen. Stampen, herhalen, visualiseren, metaforen. Niets lukt. Het komt er maar niet in. Er is geen ruimte. Het absorptievermogen van 'n volle parkeergarage.

Ach, nu zal m'n cijfercollectie uitgebreid worden met een twee. Er komt wel weer eens een herkansing.

Ik ben echt toe aan vakantie. Aan helemaal niks. Aan het vrijmaken van wat aandacht, het afronden van zaken die al te lang duren. Bah.

Intermezzo

2004-10-27T10:20:00.000+02:00

Zo, halverwege de tentamens. Nog een paar daagjes.

Shit happens

2004-10-25T17:07:00.000+02:00

Kut.

Ik ben gezakt.

Het ging gelijk mis. Waarom weet ik niet precies, maar het zal iets met zenuwen te maken hebben. Het leek nergens op. Zo rij ik normaal gesproken helemaal niet. De bochtenlijnen waren echt ellendig slecht.

Na een kleine tien minuten langs de kant gezet, en stevige kritiek gekregen.

En godverdomme de rest van het examen prachtig gereden, zeker 'n rijbewijs waard. Strak, veilig en foutloos. Zoals ik normaal rij. Helaas worden eerdere fouten niet uitgewist.

Tering, kanker, kutzooi, waarom doe ik dat die eerste tien minuutjes ook niet?

Bah.

Enfin, 't is niet het einde van de wereld. Toen ik de motor afstapte had ik nogal gemengde gevoelens; aan de ene kant verdrietig omdat ik dondersgoed doorhad dat ik mezelf de nek omgedraaid had, aan de andere kant lachend van puur leedvermaak om m'n eigen debiele gedoe. Hoe kan ik in GODSNAAM als zo'n dweil rijden. Niet te geloven.

De examinator begroet met een lachend "gezakt, en terecht!". Dat was meteen duidelijk. De rit doorgenomen. Over het merendeel veel lof. Maar dat eerste stuk he, tja, daar moet hij mij op laten zakken. Samenvattend: "je was jezelf gewoon niet, dat kon ik duidelijk zien".

En groot gelijk heeft 'ie. Zoals ik reed, is het niet verantwoord tegenover mezelf en m'n medemens om me zo een rijbewijs te geven. Ik heb hem vriendelijk bedankt, rustig terug gereden naar de rijschool, en m'n pesthumeur voor thuis bewaard.

Nu zit ik een beetje naar m'n pc te staren. Ik ben diep teleurgesteld in deze wanprestatie van mezelf. Verschrikkelijk slecht.

Hopelijk komt er nog wat van leren voor de tentamens.

Snuif

2004-10-24T21:50:00.000+02:00

Zo.

Het herfstverkoudheidje dit jaar is ook weer overwonnen. Zoals het hoort gewoon alles gedaan wat ik anders ook zou doen. Al doen spieren pijn bij sporten, gewoon doorbikkelen.

Tot volgend jaar.

Ow yeah!

World Series & Tentamenweek

2004-10-24T19:34:00.000+02:00

Wat een beroerde timing. De tentamenweek valt samen met de World Series. Da's de finale thriller van de Amerikaanse honkbalcompetitie, best of seven. Dit jaar tussen de Boston Red Sox (die de New York Yankees verslagen hebben, weeeeeh) en de St Louis Cardinals.

En nu ligt het aanbod in m'n mailbox van 'n honkballer die in de buurt woont. Of ik vanaf half 2 's nachts mee kom kijken, onder het genot van bier en hotdogs. Rrrrrr. Wat bruut aantrekkelijk. Maar ik moet tentamens leren. En me rijbewijs halen. Bah. Keuzes, keuzes.

Auto's en McDonalds

2004-10-24T11:50:00.000+02:00

Rrrrr... Ik heb zin.

Morgen gaat het gebeuren. Misschien schrijf ik een ellendig, mezelf bespottend stukje over blunders. Onwaarschijnlijk doch mogelijk.

Maar de voortekenen lijken anders te beloven. Ik ben niet een beetje bang, zoals toen ik m'n autorijbewijs haalde. Dat ging uiteraard wel in één keer, maar toch niet helemaal van harte.

Het blijft apart, een auto. Ik voel me er nooit in thuis. Helemaal niet meer sinds ik motor les. Er is gewoon geen flikker aan. Ze trekken nauwelijks op, geven geen feedback over de weg, en zijn zoiezo slaapverwekkend. Na een auto-ritje zak ik bijna in elkaar van pure verveling, het totale gebrek aan enige betrokkenheid bij je eigen vervoer.

Autorijden is net als een bezoekje aan de McDonalds: goede marketing, maar je loopt altijd weg met een diepe teleurstelling.

Kortom, diepe ellende. Gelukkig zijn er motoren. Wat is er zo mooi aan hen?

Ze vergroten het bewustzijn. Ze openen je ogen, spuiten je oren uit, die verkoudheid in je neus verdwijnt.

Het begint het moment dat je de deur uit stapt. Je bent niet ingepakt in jassen, truien en meer windvangers, als een sinterklaas-cadeautje in een jaar met pakpapier overschot. Je zit strak in het pak. Leer of Gore-Tex, naar eigen keuze. Het is een soort extra huid. Dit maakt je op een bepaalde manier naakt, je voelt de omgeving beter.

Je draait het contact om met de sleutel, haalt de choke over, en drukt op de start-knop. Het beest ontwaakt. Ondertussen trek je helm en handschoenen aan. Zo heeft de smeerolie de tijd om van het carter de motor in gepompt te worden, voordat deze belast wordt. Vervolgens de remdruk en verlichting controleren.

Allemaal veiligheids en levensduur aspecten waar een koekblikker nooit aan denkt.

In een auto stap je in om je luie reet te nestelen, om een tijd te kijken naar een paar tv-schermpjes waar de buitenwereld vaag in voorbij gaat.

Met een motor stap je niet op, je smelt samen. Je interacteert niet met de besturing, net zoals je niet met je eigen lichaam interacteert. Je doet gewoon. Ik voel me er niet zomaar op thuis, ik ben die motor.

Misschien krijg ik het deze rit wel heel koud. Word ik nat. Doet een autorijder weer eens een poging tot doodslag (het wordt echt tijd voor handschoenen met titanium knokkels). Maar wanneer ik aan kom, zal ik grijnzen.

Morgen gaat het gebeuren. Zal ik heel breed grijnzen.

Bas tonen

2004-10-23T23:50:00.000+02:00

Het is laat, ik heb al gedouchet, en zit op bed.

Voor me ligt het boek over statistiek, waarvan ik me nog even door 'n hoofdstukje heen vreet. Zo min mogelijk tekst lezen, zo veel mogelijk formules kijken en uitpuzzelen hoe ze in elkaar zitten.

Er staat een album van Moby op. Hard. Lezend op het ritme van de bas voel ik de geluidsgolven. Merk hoe ze van de muren ketsen, gedempt worden door de gordijnen. Het maakt de muziek niet mooier of strakker, maar geeft wel een knus ondergronds illegale disco gevoel.

Nog even dit hoofdstuk uit. Dan sluit het café en ga ik lekker slapen.

Nog twee nachtjes.

Lekkah

2004-10-22T23:35:00.000+02:00

Recept voor een lekker gevoel.

- een paar sportschoenen
- 5 kilometer asfalt
- 25 minuten looptijd
- warme douche
- zelfgemaakte custard-vla
- een bank voor een TV

Gegarandeerd fijn.

Life starts at 9000 rpm

2004-10-22T14:52:00.000+02:00

Dat was 'm dan. M'n laatste rijles.

Er gaan af en toe nog kleine dingetjes mis.

Knieën niet strak aan de tank.
Per ongeluk één keer te vaak kijken.
Niet altijd even netjes voorgesorteerd staan.
Onvoldoende wantrouwen in de onkunde van het andere verkeer. Dus ook als je hartstikke voorrang hebt niet inhalen bij 'n kruising. Je hebt zo weinig aan postuum gelijk krijgen.

Ach ja, kleine puntjes. Ik ga 'm gewoon halen.

Ik droomde

2004-10-22T11:07:00.000+02:00

Wat heb ik lekker geslapen.

Ik droomde over 'n soort spookcampus, met oude villa's en lelijke betonnen flats. Mijn kamer had toegang tot de grote rond serre om de vleugel van het huis, uitkijkend over een flinke tuin met vijver. Ik wou graag eens kijken wat er allemaal voor spannends in de kelder te vinden was, maar ik kon geen zaklamp vinden.

Ik droomde over een grote markt vol kraampjes, in een open plek tussen een overwoekerend woud. Ik speelde mee op het grasveld, met iets wat op voetbal leek. Het ging er fanatiek aan toe. Daarna liep ik rond de markt en keek naar mensen. Eenmaal thuis keek ik een slechte Amerikaanse comedy, waarin om onverklaarbare redenen plots honderden atoombomraketten opstegen. Vervolgens kwam de paniek in beeld. Mensen renden, zaten verslagen voor zich te kijken, gingen nog snel een auto-ritje maken, of - het onderwerp van de comedy - bekenden elkaar hun liefde in de rechtbank.

Ik droomde dat ik in een donkere hal stond, tussen ACDC, en een basgitaar in m'n handen gedrukt kreeg. Vette shit! Ik speelde, en zag het publiek springen en golven van enthousiasme. Gek, want het volume stond aangenaam laag.

Ik droomde dat ik wandelde, door het donker naar huis. Links het bruggetje over, eerste straat links en aan het einde de voordeur. In het halletje was rechts de mannengarderobe, een vreemde kamer met legernetten aan het plafond waar was hing te drogen. Zal wel warm zijn, tussen die dikke verwarmingsbuizen. Tegen de muur staat 'n wc-pot, met slechts een paar borsthoge schermpjes eromheen als visuele afscheiding. En wat doen die vrouwen hier, in de mannengarderobe?

Ik droomde nog veel meer, maar de rest ben ik kwijt. Helaas.

Klare taal

2004-10-20T22:31:00.000+02:00

Beknopte en klare taal, da's erg belangrijk?

NEE!

Klare taal is belangrijk.

Ik haat ze. Allemaal! Tussenwoordjes. Van die overbodige, erbij gefrommelde werkwoordjes, een "eigenlijk", "nou" of "nog", en al die andere zut die te veel mensen in hun zinsconstructies strooiën.

Lieve lezers, het is troep. Ranzige taalporno. Het verslapt je boodschap.

Wat maakt meer indruk?

'Lieve lezer, ik hou van je.'

Of:

'Ontzettend lieve en hippe lezer van me, ik vindt het echt helemaal super van je dat je de moeite neemt mijn weblog te lezen!'

Duidelijk. De eerste uiting is prachtig.

De tweede is regelrechte misbruik van jouw hersens, die over zo'n lange zin moeten pruttelen, voor zo weinig inhoud en zoveel stront. Dat walgelijke geharrewar. Die woordenbrei die geen kattenkots waardig is. Een schuurspons die de boodschap erodeert.

Gebruik klare taal. Dat zal je sieren. Het schrappen van al het overbodige is de eerste stap naar poëzie. Minder is mooier. Dicht door het leven.

Klare taal. Je hebt het altijd al gewild.

Wilson A2000 12.5"

2004-10-20T01:20:00.000+02:00

Het kost wat moeite. Ruim zes uur treinen inclusief vertraging van de NS en een verlichte portemonnaie. Maar dan heb je ook wat:

(maar dan voor de rechterhand; ik werp met links)

Mijn eigen handschoen. Dik leer van hoge kwaliteit, een heerlijke pasvorm en cool zwart.

De straten van Roermond, perron 1 op station Nijmegen en de campus. Niets was veilig. We hebben de hele terugweg vrolijk ballen overgegooid. Er zijn voor zover bekend geen gewonden gevallen.

Thuis mooi ingevet, beetje gespeeld, en netjes opgeborgen met een softbal en een honkbal erin. Hij is nog wat stijfjes, maar nu al zo mooi.

Mijn eigen handschoen. Wat gaaf. Ik ben er trots op. Weeeeh.