Smartengeld.

Vanmiddag had ik een lang en nuttig telefoongesprek met de vriendelijke dame van de rechtsbijstand. Hoewel ik graag bij de feiten blijf, schiet het er toch in.

Ik zie het weer, die grote opdoemende motorkap en het vliegen over asfalt. Schreeuwend van de pijn om hulp roepen omdat ik voel dat het mis is. De botbreuk die bij elke drempel in de ambulance uit elkaar getrokken wordt. Huilen bij het wrak van wat een halve dag eerder je meest geliefde bezit was.

Het praten wordt er niet makkelijker op met een brok in de keel.

Toen begon ze erover. Smartengeld. Meneer Van Dale zegt:

smar·ten·geld (het ~)
1 vergoeding voor toegebracht letsel, en voor morele of ideële schade.

Bij het horen van het woord reageer ik lacherig. Smartengeld? Voor mij? Leuk hoor, maar is dat nodig?

'Meneer, u bent slachtoffer van een zwaar ongeval en geeft aan daar op verschillende manieren hinder van te ondervinden'.

En ik geef in. Volstrekt gelijk. Huilen en janken hoort er helaas bij, ook voor zelfverklaarde stoere motorrijders. Emotionele schade valt niet in euro's uit te drukken, maar wat extra's op m'n bankrekening kan geen kwaad. Dat smartengeld, daar gaan wij achteraan.

Ik zeg bewust 'wij'. De hulp voelt namelijk als een enorme kracht aan je zijde. Het is goud waard, een rechtsbijstandverzekering van Univé.