Reflectie op leven en dood

Het is mooi geweest. Jullie hebben het kunnen lezen. De half jaar durende romance met het gaafste apparaat op aarde is voorbij, het inhoudsloze Phil Collins - Can't Stop Loving You voelt plots weer betekenisvol. Ik hoef slechts m'n ogen te sluiten om door te rijden, zo levendig staat het me voor de geest.

To die or not to die

De vreemdste realisatie is het dunne lijntje tussen leven en dood. Nog geen halve meter, een fractie van een seconde, frontaal koppen i.p.v. gekegeld worden, en ik had begraven kunnen worden. Of gecremeerd. Niemand die dat weet. For the record: liever koolstofdioxide dan mest, Bon Jovi's Bed of Roses, en witte chocolade bonbons op de receptie. Onderdelen verwijderen? Enkel met expliciete toestemming van nabestaanden. Donatie schijnt ethisch correct te zijn, maar een stoffelijk overschot is zonder filering al pijnlijk om aan te zien. Misschien moeten ze me gewoon in dat motorpak laten zitten, houdt de zaak bij elkaar.

De praktische aspecten van sterven zijn te overzien. De emotionele daarentegen zijn verwarrend.

Motiveer de wens te leven

Leven is niet vanzelfsprekend, heeft een onkundige automobilist mij geleerd. Ik had alles kwijt kunnen zijn. Dat doet pijn. Maar wat doet nu precies pijn? Waarom wil ik niet dood gaan? Wat neemt een automobilist die geen zin heeft om z'n nek te draaien mij af?

"Het is gebeurd, ik ga dood", dacht ik, net na de reuzeklap. Met gevoelsmatig enorme snelheid vloog ik door de lucht en zag de grond als een waas onder me door vliegen. Het duurde verschrikkelijk lang, lang genoeg om een "WAAAAAAH" te schreeuwen. Het is nog veel te vroeg om dood te gaan, zei mijn instinct. Begrijpelijk, maar weinig verhelderend. Ik wil niet dood, omdat ik langer wil leven.

De nasleep is heftig, geregeld janken als een klein kind. Vervelend, maar ook interessant. Dit is geen basale instinctieve reactie, maar verdriet gebaseerd op cognitieve processen. Ik ben me bewust van mijn gedachten, en mijn fysiologische reactie daarop kan ik voelen. Pijn is meetbaar, een gedachte classificeerbaar. Ik wil niet dood, in die mate, om deze waarde.

Oftewel

De ellende, oftewel de illusie van verlies, vertelt me wat mijn rijkdom is. Wat ik als would-be dode het meest zou missen, is me in het leven het meest waard. Het vertelt me over wie ik ben, waar ik voor sta, en waar ik heen wil. Schitterende informatie.

Wat dat voor mij inhoud is privé. Veel van mijn lezers zijn wel deel van mijn deugden. Net als de motor trouwens. Nu zien hoe ik dat met het deugd "nog veel langer leven" combineer. Ik voel me binnen vier weken twee jaar ouder, en da's voorlopig genoeg wijze lessen van stomme automobilisten.