Kokosnootje Kraken

Voor een picknick in het park - gezellí - doe ik eens gek. Ik koop een kokosnoot.

De kokosnoot, een stukje exotisch paradijs, verheerlijkt in reisbureau's en Bounty-reclames. Gewoon voor 99 cent in de supermarkt. Koopje!

Maar hoe open je nou zo'n ding? Geen idee. Dus doe ik wat elke student doet wanneer 'ie het even niet weet: ik bel, nee, ik MSN m'n moeder.

Dus hoe open je een kokosnoot? Met een hamer en spijker sla je twee of drie gaten in de 'ogen', de drie deuken aan het uiteinde. Daarmee laat je de melk eruit lopen. Vervolgens mep je 'm met bruut geweld (yeah!) open, pak je een scherp mes en snij je stukken kokos van het buitenvelletje.

Lekkerrrr, het is wat gepiel, maar dan heb je ook wat. Je schuift het paradijs zo je maag in. Yammie yammie!

Right.

Wie een theorieboek voor het autorijden openslaat, krijgt een belerend toontje over verantwoord en veilig rijgedrag. Braafheid beloont.

Maar wat voor klare taal leest de motorrijder-in-spé?

Een goede motorrijder slaapt op zijn 96ste jaar rustig in.
Een slechte op zijn 19de, met zijn helm op en de motorlaarzen nog aan.

Ik ben benieuwd wat het CBR met deze feiten doet in de examens. Misschien iets als:

"U vergeet uw dode hoek te controleren. Blijft uw levensverwachting boven de 35? ; ja/nee"

Waaaooeeehhh!

Wederom kan ik niet slapen. Wil ik niet slapen. Ik zit nog te genieten.

Dames, heren, het is officiëel, er is geen groter genot dan iets groots en sterks tussen je benen dat nogal trilt en hard kan krijsen.

186 kilo pure fun

Ik ga niet eens beginnen over hoe de klappen onderin zijn, de brul, de ratel, de gil, de acceleratie, het heupwiegend slalommen. De kick. Jullie moeten er gewoon zelf aan. Voortaan geef ik op elke verjaardag een motorrijles cadeau.

Mijn Passie

Er krioelt iets over m'n ruggengraat, en ik huisvest geen insectenkolonie. Het zijn kriebels van spanning en voorpret. De klok tikt, bedtijd nadert, hoe moet ik nou slapen met al dat gedroom?

Het pak ligt klaar, gepoetst en bepantserd. Klaar voor de kick. Eentje waar ik reeds jaren naar uitkijk, de medemens tot vervelens toe de oren van de kop af klets. Een passie. De gedachte alleen al doet me grijnzen van oor tot oor.

Morgen... Morgen rijd ik motor!

WOOOHHHOOOO HIIIIHHAAAA YES YES YES TSJAAKKAAA!

Wijn & Hippe Ouwelullen

...potje met vet...

Vroeger, toen gezinnetjes 's avonds samen naar de radio luisterden, waren er talloze wandelsport-verenigingen. Jong en oud bedreef deze serieuze sport in clubverband. Samen sjokken over bos en heide. Tja, je moet je kick ergens vandaan halen zonder go-karts, paintball of klimhallen.

Ouwelullen. Op een leuke manier. Dat zijn het. Ik sla nog een koffie (zwart graag) achterover, als de Bob van m'n ouders geen alcohol voor mij. De pappa van een jeugdvriend organiseert dit aangename verjaardagsfeestje. Het gezelschap bestaat uit vijftigers en ouder. Geslaagde mannen, vrouwen die er zo goed uitzien dat L'Oreal en Maybelline er vast aan verdienen. Enkelen komen me bekend voor van vroeger, toen ik af en toe bij Bart logeerde.

In de jeugdcultuur worden ouwelullen onderschat. Ze zijn namelijk wél interessant. In je jeugd is alles wat jij en je vriend(innet)jes langer dan anderhalf jaar geleden deden niet meer boeiend, toen was je nog zo jong en onvolmaakt. Echter, vanaf je late tienerjaren ben je volwassen, blijf je volwassen, en blijven je verhalen wel cool. Voilá, zie het verschil, jongeren hebben anderhalf jaar aan leuks te vertellen, ouwelullen enkele decennia, en zijn daarmee ware levende legendes.

Ik vermaak me uitstekend als groen blaadje in het herfstbos. Mamma noemt me een 'ouwehoer'. Best. Maar ik luister ook. Wat is het hippe gespreksonderwerp van de ouwelul?

Het antwoord prijkt op de borst van de jarige, en is geen cadeau: een vierdaagse-kruisje. Wandelen, dat is het helemaal. Jij wandelt, ik wandel, wij wandelen samen, maar zij niet als het regent. Over en weer gaan de verhalen, van een rondje polder tot de Dordogne. Wandelen is vitaal zijn. Trots worden wapenfeiten als lange afstanden en een maatje 38 vertelt. In gedachten sneer ik over m'n afzakkende spijkerbroeken, maat 34, maar ik hou wijselijk m'n bek. Pappa wandelt niet maar compenseert met een anekdote over een vriend die juist héél veel wandelt.

Een gast weet nog beter dan wandelen, door het te combineren met een ander levensgenot: wijnwandelen. Elke dag vijf kilometer kruipen naar de volgende wijngaard, om te zuipen, onder het mom van rust en cultuur. Een gecamoufleerde kroegentocht. Hoe trendy! Het idee slaat in als een bom, hoe heet die website? Een naar me nu blijkt verkeerde URL vliegt over tafel, en wordt door iedereen hardop herhaald. Wijnwandelen, dat gaan we doen!

Gelukkig bestaat Google. Voor je trendy ouwelullen trip moet je zijn op http://www.wijn.org/wijnwandelen/

En zo drink ik met Bart afgezonderd in de keuken nog een bak koffie, breek wat noten open en voel me jong. Voor survivallen mag je ons altijd wakker trappen, maar wandelen, nee, daar horen we niet bij. Nog niet.

Disclaimer (ze hebben ook internet): ouwelullen zijn cool!

Het Trance Genot

Hummmmmmmmm

Vroeger, toen je de zeven wereldwonderen kon bezoeken, waren er geen dance-partijen of pilletjes van Hollands bekendste export-industrie. Toch kon je in een bijzonders geestelijke staat komen, heden bekend als de trance. Door ritmische tonen, het kampvuur, een smeulend brouwsel van oma en onnavolgbaar gezang kwam je in hogere sferen. Tussen je oren bloeide je simpele leven op tot niks meer dan een heerlijke emotie van plezier.

Wakker worden in een leeg huis. Klopt niet. Studentenhuizen horen feestelijke locaties te zijn met gniffelend geroddel, oneindig kameraadschap en bierlucht. Slechts één huisgenoot schicht met ontbloot bovenlijf rond, maar zit met z'n hoofd bij het nogmaals naaien van z'n vriendin. Ik ken haar nauwelijks, maar uit hun woordenwisseling blijkt zij de dominante van het stel te zijn. Grappig, zo'n lief mannetje dat door grote stoere vriendin bezeten lijkt. Floeps, ze zijn weer weg.

Hoe minder gezelschap, hoe minder mensen je voor de kop kan stoten. Dus draai ik de stereo snerpend hard open. Nee, geen rock, ik draai eens DJ Tiestö. Op zo'n saaie dag als dit wil ik in trance raken.

Trance, het heerlijke fenomeen. Een toestand van geestveroering, zegt Van Dale. In positieve zin. Kom maar op. De liveset begint, een naadloze mix die door en door en doorgaat. Een simpele drumbeat met applaus van het publiek maakt me los, even later wordt er gepield met 'spacy' keyboard-tonen. Mijn hoofd knikt voorzichtig, maar verder doet het me weinig. Een beat plus melodietje kan elke huis-en-tuin kleuter in elkaar prutsen.

De kick moet nog komen. Een vriend die vaak naar massale flip-feestjes van ID&T en dergelijke gaat heeft het me uitgelegd. Het genot zit in de chords. De zwevende, hoge tonen, die vloeiend op de beats tot bijna bovennatuurlijke ervaringen leiden. Wanneer deze aanzetten beginnen m'n armen spontaan spastisch te bewegen, beginnen m'n heupen te wiegen en droom ik weg.

Ik fantaseer flikkerende discolichten en rondkaatsende lasers, zoals dat op een echt dance-feest hoort. Eigenlijk is dat een hele irritante omgeving. Flitsende stroboscopen, stinkende rookmachines, vieze geuren, aangenaam is anders, het voelt onnatuurlijk. Dat is juist het punt! In trance vergeet je je dagelijkse bezigheden. Weggetrokken uit dagelijkse sleur ontsnap je in iets inspirerends.

In uitgaansgelegenheden bereikt men inspiratie met moderne theatertechniek. Het kan ook anders. Luister naar trance, sluit je ogen en denk aan ronddobberen op zee, deltavliegen, iemand waar je van houdt, de drukste straat van New York of een paradijselijk knollenlandschap. Trance is ergens anders zijn. Iets inspirerends, iets waarin je geestelijk lekker wegsmelt.

Zo zit ik te genieten op mijn saaie dag. Draaiend, dansend, zittend, trance prikkelt. Het prikkelt me tot meer schrijven, tot het uiteenzetten van honderden metaforen. Maar zoals een droom kan je de essentie van trance niet grijpen. Het is, en het is heel erg fijn. Het genot van trance.

Schoenen Space Age Staart

Schoenen maken de man.

Geland in de discotheek - wat glimmen de zilverkleurige schoentjes mooi in de lampen - word ik tot mijn verrassing door twee jonge rondborstige dames in m'n kont geknepen. Huh? Wonderbaarlijke dingen, die schoenen uit de toekomst.

Fahrenheit 9/11

imdb

"Michael Moore: [narration - quoting George Orwell] It's not a matter of whether the war is not real, or if it is, Victory is not possible. The war is not meant to be won, it is meant to be continuous. Hierarchical society is only possible on the basis of poverty and ignorance. This new version is the past and no different past can ever have existed. In principle the war effort is always planned to keep society on the brink of starvation. The war is waged by the ruling group against its own subjects and its object is not the victory over either Eurasia or East Asia but to keep the very structure of society intact."

Bijna raak. Kotsen zonder voedselvergifting. Deze film maakt me misselijker dan een achtbaanrit met 'n fles Malibu op. En verdrietig. Zeker toen naderhand m'n computer uit pure willekeur een Marco Borsato nummer begon te draaien. Oei.

Lieve George Bush, wil je alsjeblieft ook eens stukjes lijk onder een blok beton vandaan vissen, of nabestaanden troosten, misschien wel een knuffel geven? Met dat soort levenservaring zou je best een beetje een grote jongen worden.

Het Reclame Gevaar

Harper's Weekly, 10.07.1869

Vroeger, toen je cent een biertje waard was, was reclame deftig. Koele zwarte letters, een wat pompieuze doch statige lay-out, eventueel een conservatief stilleven. Zo rustig, zo aangenaam, je zou de reclame warempel aandachtig doornemen in je 19e eeuwse krantje!

Schoenen kunnen spannend zijn. Wat staan m'n zwarte leren tanks toch te grommen naast de zojuist aangeschafte concurrentie. Een beetje zielig. Tegelijk ben ik een beetje sneu vanwege deze aandoenlijke onnozelheid.

De één piekert over honger in de wereld, de ander overweegt in welk verzorgingstehuis bejaarde familie weggestopt wordt, de derde telt trillend het aantal cijfers op de bankrekening. Ik daarentegen probeer mijn zorgen om mijn schoenen te bevredigen, je moet wat. Ik borstel een laag zwart vet - wat zo van ranzige oude vrachtwagens af zou kunnen komen - op mijn 'Steel Blue' stampers, snuif eens lekker, en trek ze aan... Ze zijn weer blij!

Even fietsen naar de stad. Blij observeer ik dat m'n schoenen nog steeds glimmen, maar wat is dat in m'n blikveld? Verbijsterd starend naar een betonnen zuil naast het fietspad knal ik er bijna tegenaan. Een zuil? Hier?? In die bocht die ik kan dromen? Aan de slijtage sporen te zien is 'ie niet nieuw.

Hoe kan ik zo stom zijn? Pfff, ik kan niet zo stom zijn, daar ben ik veel te arrogant voor. Het is de schuld van iets anders. Ik weet al een dader, het achterlijke fenomeen dat mij bijna een ongeluk bezorgd. Het is reclame!

De mens zoekt er al zo lang naar: onzichtbaarheid. Hier is het. Reclame is volstrekt onzichtbaar. Elk mens traint een leven lang zijn zintuigen om maar niet over al die ergerlijke 'koop mij', 'kies voor mij' en 'ik maak je gelukkig' nonsens te vallen. Die betonnen zuil was onzichtbaar, ik weet enkel dat daar een met reclame besmeurde plek in 't universum was, oftewel, er was niks.

Nu weet ik hoe je een bank dient te overvallen, je kleine broertje moet pesten of vrouwen kan stalken: onzichtbaar, beplakt met reclame. Een contactadvertentie op je wangen, je armen vol Appie's worsten-aanbiedingen geplakt, HEMA-mannequins in slingers over je rug, Weigt Watchers propaganda op je buik, een uitgeprint Penis Enlargement mailtje tussen je benen en een collectie Nike stickers op je schoenen.

Niemand die je ziet, niemand die je wil zien. Hoogstens een verstandelijk gehandicapte peuter die vaag een lelijke vlek waar zal nemen. Een magische goocheltruc waar Hans Klok jaloers op is, zo uit alle ongewenste shit die je dagelijks in je brievenbus vindt.

Kortom: lieve reclamemakers, in het belang van onze veiligheid - hoe actueel - wil ik graag dat jullie anderhalve eeuw terug gaan in de tijd, naar die goeie ouwe leesbare, niet storende reclame. Danku.

Schoenen Space Age

klik

Vroeger, toen lucht nog schoon en sex nog vies was, was de schoenenwinkel nog het schijnend ingevette frontje van een ranzige werkplaats. De geur van schoenpoets, van dat echte leder - denk aan paardenzadels - en lijm moet indringend geweest zijn. Had je er van kunnen snuiven, zoals een pompbediende stiekem kickt op benzinelucht? Waren schoenmakers eigenlijk junks?

Zomeruitverkoop! Jaja, het is koopjestijd. Leuk leuk leuk.

Naast wat textiel, was het plan om eens echte zomerschoenen te kopen. Hoewel schoenen waarin bacterieën onder de gepantserde neus een atoomaanval kunnen overleven me lief zijn, is het toch niet erg modieus.

Dus stap ik een schoenenwinkel in hartje Enschede binnen, en speur ik de wanden af, waar de schoentjes in een ruiten patroon lijken te zweven op doorzichtig plastic. Niks schappen of rekken, we zijn hier in de space age. Geel, rood, auw, fel-oranje. M'n oog is een blinde vlek rijker.

Na een moment van duizeling, kom ik bij en speur voorzichtig de waren af. De agressie, het glimmen, de formatie: het lijkt wel iets militairs, met een salsa saus. Duidelijk het liefdeskind van Darth Vaders vloot Star Destroyers en een verstrooid Braziliaans carnaval.

Tering, dit is zo eng dat ik hier voorlopig niet terug durf te komen. Om m'n trots te bewaren moet ik er toch eentje als trofee meenemen. Weet je wat, ik neem de foutste, hoef ik ook niet meer terug te komen. De afzichtelijktste. De felste, de meest fluoriscerende, getooid met het grootste merklogo, het paar dat me het gevoel geeft in een Science Fiction film zo op te stijgen met raket-vlammen onder m'n zolen.

Flitsend afgerekend met de pinpas - in deze huidige toekomst is papiergeld echt passé - en de winkel uitgevlogen. Landing is in de eerstvolgende discotheek.